طبق قانون اساسی هند هر ایالت میتواند سیاست درمانی خودش داشته باشد و بودجه بهداشتیاش را به طریقی که میخواهد خرج کند. به همین خاطر اکثر ایالتهای هند اصولا سرمایهگذاری خاصی روی زیرساختهای بهداشتی نمیکنند، بیمارستانها با کمبود نیرو مواجه است و کارکنان عموما در اعتصاب به سر میبرند
آینده نگر/دینشا میستری، استاد دانشکده حقوق استنفورد
موج دوم فاجعهبار کرونا در هند به همه ایالتها یکسان ضربه نزد. بعضی از ایالتها بسیار بهتر از بقیه با کرونا مقابله کردند و کرالا در جنوب هند یکی از آنهاست: نرخ مرگ و میر کرونا در این ایالت ۰.۴ درصد بوده و نکته جالب اینجاست که اولین مورد کرونا در هند ژانویه سال گذشته در همین ایالت دیده شد. در سوی دیگر نحوه برخورد با کرونا اوتار پرادش را داریم: پرجمعیتترین ایالت هند که تقریبا هیچ واکنش خاصی به کرونا نشان نداده و آمار مرگ و میر در آن به شدت بالاست. ماجرا از چه قرار است؟
مسئله تفاوت در دولتهای محلی این ایالتهاست. در برخی نقاط هند رهبران سیاسی به سیستم خدمات درمانی بر پایه پزشکی نوین اهمیت میدهند و در برخی مناطق اوضاع کاملا برعکس است.
به این خاطر عملکرد عالی کرالا در مقابل کرونا کسی را غافلگیر نمیکند. چپگرایان همیشه در این ایالت قدرتمند بودهاند (حتی کمونیستها در دهه ۱۹۵۰ در این ایالت به قدرت رسیدند) و به همین خاطر سیستم تامین اجتماعی گستردهای در کرالا وجود دارد. مردم کرالا در مقایسه با مردم دیگر ایالتها سن امید به زندگی بالاتری دارند و نرخ مرگ و میر نوزادان در این ایالت از همه پایینتر است. با ورود کرونا به هند، وزیر بهداشت کرالا، که قبلا معلم فیزیک بوده، به سرعت ساز و کار آزمایش کرونا را راه انداخت و سیستمی را آغاز کرد که شکل گسترش بیماری را رصد کند.
در آن طرف میدان، رئیس دولت محلی اوتار پرادش، یوگی آدیتیانات است، یک راهب هندو که سیاستهای پوپولیستی را دنبال میکند. او در جریان کرونا بارها فستیوالهای مذهبی برگزار کرد و معبد افتتاح کرد. آدیتیانات همزمان انتقاد علیه دولتش را ممنوع کرده است.
طبق قانون اساسی هند هر ایالت میتواند سیاست درمانی خودش داشته باشد و بودجه بهداشتیاش را به طریقی که میخواهد خرج کند. به همین خاطر اکثر ایالتهای هند اصولا سرمایهگذاری خاصی روی زیرساختهای بهداشتی نمیکنند، بیمارستانها با کمبود نیرو مواجه است و کارکنان عموما در اعتصاب به سر میبرند. اوضاع پس از کرونا آنقدر بد شده، که کارکنان، پزشکان و پرستاران بیمارستانها با حقوق پایین و ریسک بالای مرگ و میر، بعضی از روزها سر کار نمیروند. یک بررسی پیش از دوران کرونا نشان داد که در هر روز نوعی حدود ۴۰ درصد کارکنان در بخش خدمات و درمان از سر کار غایبند.
زیرساختهای ضعیف هند، جنگ با کرونا را به طرق مختلفی پیچیده کرده است. در هند مرکز درمانی به تعداد کافی نیست، و همانها هم تجهیزات و نیروی کافی ندارند. به همین خاطر تعداد زیادی از مردم اصولا به مراکز درمانی اعتماد نمیکنند و فقط موقعی که هیچ گزینههای دیگری جواب نداده باشد بیمارستان میروند. این روند باعث شده مقابله با بیماری واگیرداری مثل کرونا در هند به شدت دشوار شود.
نکته جالب در مورد آمار رسمی میزان تلفات کروناست. اگر به آمار رسمی نگاه کنیم اوضاع کرالا بسیار بدتر از اوتار پرادش است. در واقع با توجه به آمار اوتار پرادش، کرونا در این ایالت سرکوب شده است. مسئله اینجاست که روزنامهنگاران و تحلیلگران میگویند اطمینانی به آمار دولت محلی ندارند. تعداد جسدهای سوزاندهشده در این ایالت با آمار تلفات کرونا اصلا همخوانی ندارد و البته صدها جسد هم اصلا به آن مرحله نرسیدهاند و در رود گنگ پیدا شدهاند. براساس یک گزارش، آنقدر تقاضا بالا رفته که هزینه مردهسوزی در شهرهای بزرگ اوتار پرادش از ۵۰ دلار به بیش از ۴۰۰ دلار رسیده است.
براساس بعضی برآوردها، وضعیت کرونا در سراسر هند احتمالا ۲۰ برابر بدتر از آماری است که دولت میدهد. البته دولت در این حوزه کاملا مقصر نیست. تعداد زیادی از مردم اصولا از آزمایش دادن طفره میروند و حتی در صورت ابتلا به کرونا هم به بیمارستان نمیروند. آمار کرالا هم به این خاطر بالاست که ظرفیت بالاتری برای آزمایش کرونا دارد و مردمش کمتر بیمارستان گریزند.
و این چنین کشوری پرتناقض مانند هند، در مواجهه با کرونا یکی از بزرگترین تراژدیهای انسانی قرن بیست و یک را رقم میزند.