هفدهمین روز مرداد ماه است و روزی که به نام خبرنگار نامیده شده و بهانهای برای پاسداشت کسانی است که تمام تلاششان برای بالا بردن آگاهی ما مردمان از رخدادهها و ممکنهاست؛ پیغامبرانی که سالهاست قلم به انذار و تبشیر به کار گرفته و از نادانستهها برایمان گفتهاند.
نه توان آن داریم که از مشقتهای بیشمارشان بگوییم و نه نیروی که بیمهریهایی رفته بر آنان و خدمتهای بیمزد و منتِ از جان و دلشان را به قدر کفایت ارج نهیم؛ تنها زبانی که به تقدیر و تشکر بگشاییم و دلی که به همراهی رهسپار کنیم؛ آنگونه که بدانند روز خبرنگار برای ما نه فقط هفدهم مرداد که هر روزِ تمامِ سالهاست.
البته هفدهم مرداد ماه 1400 مانند سالهای گذشته نیست، که امسال چلهنشین از دست دادن دو همکار عزیز هستیم؛ ریحانه یاسینی که همراه ما در ماهنامه آیندهنگر و شریک زندگی دوستمان بهراد مهرجو بود و مهشاد کریمی که یکقدم دیگر تا شروع زندگی مشترکش داشت. هر دو را در یکی از تلخترین حوادث ممکن از دست دادیم و میدانیم که چه جانهای آگاه و روحهای بزرگی دیگر در کنار ما نیستند و صد دریغ و افسوس. هفدهم مرداد امسال خاصتر و ویژهتر است که لااقل قدر هم را بهتر و بیشتر میدانیم چون آنچه برما گذشته چه از آن حادثه اتوبوس مرگ و چه جانهایی که با کرونا از دست دادیم، جان ما را به گوهر وجود و گرمای دل هم آگاهتر کرده است.
حضرت مولانا در دفتر ششم مثنوی مینویسد:
«چون سر و ماهیت جان مخبرست
هر که او آگاهتر با جانترست.
روح را تاثیر آگاهی بود
هر که را این بیش اللهی بود»
روز خبرنگار مبارک.