توماس و آندریاس استرانگمان (struengmann)، برادران دوقلوی آلمانی و سرمایهگذاران بزرگ حوزه صنعت دارو و درمان هستند و بزرگترین سهامداران شرکت BioNTech. این دو برادر هریک با 4.51 میلیارد دلار ثروت در رده 453 و 454 فهرست بلومبرگ قرار دارند.
«Hexal AG تولیدکننده آلمانی داروهای ژنریک در حال گسترش قابل توجه سرمایهگذاری در خارج از کشور است و تمرکزش را بر تولیدات نوآورانه در بازاری به شدت رقابتی گذاشته است. آندریاس استرانگمان که در مالکیت شرکت با برادرش شریک است میگوید که میان (دو شرکت بزرگ) بایر و راتیوفارم، به اندازه کافی برای شرکت آنها هم جا هست. این شرکت که از اول قرار گذاشت که خودش را درگیر بخش تحقیق و توسعه ابتدایی نکند در عین حال تصمیم ندارد که به عنوان تنها یک شرکت دارویی معمولی دیگر شناخته شود. در طول 10 سال، برادران استرانگمان کسبوکاری را بنا کردهاند که در سال 1996 فروشی حدود 500 میلیون مارک آلمان (328 میلیون دلار) داشت و پیشبینی میشود که این فروش در سال 2000 به یک میلیارد مارک برسد.» این بریدهای است از مطلبی که در سال 1996 در نشریه فارماتلر به چاپ رسید و در آن خبر از روند رو به رشد شرکت Hexal و آینده درخشان آن داده میشد. این نام شرکتی بود که در سال 1986 توسط دو برادر دوقلوی آلمانی با نامهای توماس و آندریاس استرانگمان تاسیس شد و ظرف یک دهه توانسته بود درخشش خودش را در بازار نشان بدهد و به یکی از شرکتهای سودآور حوزه دارو تبدیل شود.
دو برادر در سال 1950 به دنیا آمدند و هردو مدرک دکترا گرفتند، یکی در رشته پزشکی و دیگری در اقتصاد و همین ترکیب است که آنها را به عنوان شرکای موفق صنعت دارو در کنار یکدیگر نگه داشته است. اما قبل از اینکه این دو برادر با دو رشته متفاوتشان به هم بپیوندند هریک راه خود را رفتند؛ آندریاس راهی آفریقای جنوبی شد تا در بیمارستانهای آنجا مشغول به کار شود و توماس کارش را با یک شرکت آمریکایی شروع کرد و راهی نیویورک شد. اما سال 1979 بود که پدرشان از آنها خواست که نزد او برگردند تا وارد کسبوکار خانوادگیشان شوند: شرکت Durachemie تولیدکننده داروهای ژنریک. پس از سالها کار در کنار یکدیگر، شرکت پدری در سال 1986 دیگر به جایی رسیده بود که سایر شرکتهای بزرگتر متمایل به خرید آن بودند و بنابراین پدر و پسران تصمیم به فروش گرفتند. پایان کار شرکت خانوادگی زمینهای شد تا آندریاس و توماس بتوانند شرکت خودشان را تاسیس کنند و اینگونه بود که Hexal شکل گرفت و خیلی زود تبدیل به یکی از شرکتهای پیشروی حوزه خود در آلمان شد. مالکیت آنها بر شرکتشان تا سال 2005 که آن را واگذار کردند ادامه داشت و از آن زمان تاکنون بیشتر تمرکز این دو برادر بر حوزه سرمایهگذاری بوده است؛ سرمایهگذاریهایی که بخش عمده آن همچنان در حوزه سلامت و داروسازی است. سال 2008 بود که آندریاس و توماس به یاد پدرشان، بنیاد ارنست استرانگمان را تاسیس کردند که در کنار سایر پروژههایش کار سرمایهگذاری بر روی پروژههای موسسه ارنست استرانگمان را هم بر عهده دارد. این موسسه بر حوزه تحقیقات علوم شناختی اعصاب تمرکز دارد.
حالا چند ماهی است که آن شور و علاقه بسیار به حوزه تولید دارو در دل دو برادر زنده شده است. با آغاز پاندمی کرونا در سراسر جهان، شرکتی که عمده سهامش از آنِ ایندو نفر است تصمیم گرفت تا به جمع شرکتهایی بپیوندد که برای ساخت واکسن کرونا تلاش میکنند. به همین دلیل بود که نشریه فوربز نگاهی انداخت به برادران استرانگمان و با توماس به گفتوگو نشست تا در مورد این پروژه جدید صحبت کنند. آنچه در این بخش میخوانید ترجمه گزارش فوربز است.
دوقلوهای سرمایهگذار
برای تومان و آندریاس استرانگمان، دوقلوهای میلیاردر آلمانی، پاندمی میتواند بزرگترین دستاورد زندگی سرمایهگذاری آنها را به همراه داشته باشد. BioNTech شرکت تولیدکننده دارو که این دو نفر بزرگترین سهامداران آن هستند، در حال کار بر روی واکسن ویروس کرونای جدید است.
خبر شراکت این شرکت با غول حوزه داروسازی یعنی Pfizer و شرکت شانگهایی Fosun Pharmaceuticals برای ساخت واکسن، سبب رشد 40 درصدی قیمت سهام این شرکت در ماه مارس شد، سهامی که در آن زمان به 92 دلار رسید اما از آن زمان تاکنون قیمتش تا 56 دلار هم افت کرده است. به نظر توماس استرانگمان، کوویدـ19 قرار نیست به این زودیها کاملا ناپدید شود. او به فوربز میگوید: «امیدوارم تا پیش از رسیدن موج دوم پاندمی، واکسن آماده شود.» او و برادرش آندریاس در مجموع 47 درصد از سهام BioNTech را در اختیار دارند. استرانگمان 70 ساله میگوید که به این زودیها قصدی برای فروش سهامش ندارد. او با اشاره به احتمال ساخت واکسن کرونا میگوید: «برای من این موقعیت حکم تحقق یک رویا را دارد.» توماس از سرعت گرفتن پروسه تایید واکسن در شرایط اضطراری حمایت میکند که این موضوع شامل وضعیت فعلی پاندمی هم میشود.
برادران استرانگمان دههها است که بر روی تولید دارو سرمایهگذاری میکنند. آنها شرکت هکسال (که خودشان تاسیس کرده بودند) را در سال 2005 به قیمت 7 میلیارد دلار به شرکت سوئیسی نوارتیس فروختند اما ارادهشان به قبول ریسک به امید رسیدن به یک دستاورد بزرگ بر جای خود باقی ماند. او میگوید: «برخلاف سرمایهگذاران حاضر در بازار که به دنبال سود در کوتاهمدت هستند، صنعت بیوتک متعلق به کسانی است که به دنبال تعهد بلندمدت میگردند.
او و برادرش تاکنون در مجموع حدود 1.5 میلیارد دلار در صنعت بیوتک سرمایهگذاری کردهاند. هدف آنها این است که بر روی داروهایی سرمایهگذاری کنند که بسیار نوآورانهاند و بیماریها را درمان میکنند و در ضمن در دسترس عموم هستند. او توضیح میدهد: «ما داروهای ژنریک تولید میکنیم که باعث شده ما را به این باور برساند که دارو باید (به لحاظ قیمتی) قابل تهیه باشد.»
این دوقلوهای همسان، نقشهای مدیریتی را در کسبوکارشان تقسیم کردهاند، توماس با اشاره به تخصص پزشکی برادرش میگوید که در زمان تصمیمگیری در مورد سرمایهگذاری: «برادرم آندریاس وزیر کشور است». توماس که اقتصاد خوانده است و پیشترها به عنوان مدیر بازاریابی یک شرکت دارویی کار میکرد، خودش را وزیر امور خارجه میداند، کسی که با شرکتها و رسانهها ارتباط میگیرد.
توماس تخمین میزند که تاکنون 60 درصد از سرمایهگذاریهای دو برادر به سمت بیوتکنولوژی و علوم زیستی رفته است. برخی از قمارهایی که در این راه کردهاند هم عاقبت شکست کامل از آب درآمدند؛ از جمله شرکت آلمانی حوزه بیوتک یعنی Nexigen GmbH که بر روی کشف داروی سرطان کار میکرد. تلاشهای دیگرشان البته موفقتر بودند مانند شرکت سازنده داروهای ضدویروسی و ضدباکتریایی AiCuris. این شرکت در سال 2006 توسط برادران استرانگمان تاسیس شد که قرار بود به عنوان زیرمجموعه ضدعفونی شرکت بایر هلثکیر فعالیت کند. تا اینجا این شرکت داروی ضدویروس را روانه بازار کرده و یک داروی دیگر در مراحل تست آزمایشگاهی دارد.
نبردی که از ژانویه شروع شد
در واقع آدمهای فعال در حوزه نوآوری این حوزه هستند که این برادران میلیاردر را راضی به سرمایهگذاری میکنند. توماس استرانگمان دیدارش با لوگور ساهین، مدیرعامل BioNTech و اوزلم تورسی، رئیس بخش پزشکی این شرکت در سال 2008 را به خاطر دارد. ساهین و همسرش تورسی شغل و موقعیت آکادمیک خود را در دانشگاه مانیز ترک کرده بودند تا با تاسیس شرکت گانیمد فارماسوتیکال بر روی ایمونوتراپی سرطان کار کنند: «آنها یک قدرت دونفره کمنظیر بودند که از همان اول این حس را به وجود میآوردند که مشغول کار در حوزهای خطشکن هستند». سال 2016 گانیمد، اولین شرکت ساهین با حمایت استرانگمان توسط یک شرکت ژاپنی به نام آستلاس به قیمت 460 میلیون دلار خریداری شد و قرار شد اگر برخی از دستاوردها به نتیجه رسیدند 945 میلیون دلار دیگر هم پرداخته شود.
ساهین و تورسی پس از آن شرکت BioNTech را تاسیس کردند تا بر روی یک نوع درمان سرطان با توجه به ویژگیهای فردی کار کنند. برادران استرانگمان رویهمرفته 270 میلیون دلار در این شرکت سرمایهگذاری کردند، شرکتی که ماه اکتبر سال گذشته وارد بورس شد.
در ماه ژانویه (امسال) مدیرعامل این شرکت پس از خواندن در مورد ویروس کرونای جدید به سرعت تیمی برای تهیه واکسن تشکیل داد. استرانگمان میگوید: «همان موقع او به این نتیجه رسید که این کاری است که لازم است انجام شود.»
آیا شرکتی که تخصصش در درمانهای مربوط به سرطان است میتواند واکسن موفقی تولید کند؟ شاید با کمک fizer و Fosun Pharmaceuticals این امر محقق شود. در حالی که ساخت واکسن دستکم بین 12 تا 18 ماه زمان لازم دارد، استرانگمان راه دیگری پیدا کرد تا با مشکل پاندمی به صورت محلی مبارزه کند. این دو برادر مالک آرویفارما، یک شرکت کوچک دارویی در شرق آلمان هستند که 140 سال تجربه تولید مواد اولیه دارویی دارد. برادران استرانگمان به این شرکت ماموریت تولید مواد ضدعفونیکننده پزشکی دادند و از آنجایی که این ضدعفونیکنندهها مانند مواد ضدعفونی دست در بیمارستانها در مقادیر بسیار زیاد استفاده میشود، محصولات تولیدی را به بیمارستانها و داروخانهها اهدا میکنند.