اهمیت شهرها برای جوامع انسانی همچنان حیاتی باقی خواهد ماند اما آنها نیاز به تغییر دارند. کرونا از لحظه اول با زندگی در مناطق شلوغ شهری گره خورده بود: ویروس در منطقهای شلوغ و غیرپاکیزه در چین پیدا شد و به سرعت در شهرهای بزرگ دنیا در مقیاسی بزرگتر قربانی گرفت. تفاوت تلفات کرونا بین شهرهای شلوغ و خلوت اصلاً قابل مقایسه نیست و این را میتوان در اوضاع بسیار بد شهر نیویورک مشاهده کرد.
آینده نگر/ترجمه: کاوه شجاعی/منبع: فارن پالسی
مقدمه
شهرها مراکز کرونا هستند، همانطور که در طول تاریخ مرکز بزرگترین طاعونها بودهاند. ویروس کرونا از شهری شلوغ در مرکز چین به دیگر شهرهای جهان گسترش یافت و بیشتر از همه در شهرها قربانی گرفت. نیویورک، پرجمعیتترین شهر آمریکا، به غمانگیزترین مرکز شیوع کرونا تبدیل شده است.
اکثر ما، در دوران اوج کرونا در خانهها پناه گرفتیم و با تماشای خیابانهای خالی، درباره زندگی شهری پس از کرونا گمانهزنی میکردیم. آیا رستورانها این بحران را تاب میآورند و مشاغل مرتبط با این بخش احیا میشوند؟ آیا مردم مثل گذشته از طریق متروهای شلوغ سفر شهری انجام میدهند؟ آیا ما اصلاً نیازمند برجهای اداری هستیم وقتی همه کارمندان از طریق ویدئوکنفرانس با هم در ارتباطاند. ناگهان ایده زندگی در مزرعه جذاب به نظر میرسد!
شهرها رونق گرفتند چون فرصت کار و تفریح را فراهم میکردند و همچنین مکان عرضه تنوع بیپایانی از کالاها و خدمات بودند. اگر ترس از بیماری تبدیل به نرمال شود شهرها در بهترین حالت بیبو و خاصیت به نظر خواهند رسید و در بدترین حالت به درد زندگی نخواهند خورد. البته اگر شهرها بتوانند مانند گذشته راهی برای وفق دادن با شرایط تازه پیدا کنند، اوضاع اینگونه نخواهد ماند.
برای آنکه بتوانیم درباره آینده زندگی شهری پس از کرونا ایده دقیقتری داشته باشیم از متفکران برجسته دنیا در حوزه شهری خواستیم دست به پیشبینی بزنند. این آیندهنگریهای شهری را بخوانید.
به سوی خارج از شهر
ریچارد فلوریدا
استاد مدیریت دانشگاه تورنتو و نویسنده کتاب «بحران شهری جدید»
شهرهای بزرگ از ویروس کرونا جان سالم به در خواهند برد. شهرها از زمان گیلگمش کانون بیماریهای واگیردار بودهاند و همیشه توانستهاند به وضع پیش از بیماری - اکثراً قویتر از قبل - برگردند. طاعون شهرهای فراوانی را در اروپای قرون وسطی از سکنه خالی کرد و در شهرهای آسیایی هم تا آغاز قرن بیستم شاهد چنین وضعیتی بودیم. آنفلوآنزای اسپانیایی در ۱۹۱۸ حدود ۵۰ میلیون نفر را در سراسر جهان کشت اما نیویورک، لندن و پاریس پس از آن رونق گرفتند. در واقع تاریخ نشان میدهد که مردم اصولاً پس از بحران بیماریهای واگیردار به شهرها کوچ میکنند چون بعد از کاهش ناگهانی جمعیت، هم فرصتهای شغلی بهتر وجود دارد هم دستمزدهای بالاتری ارائه میشود.
البته بسته به اینکه همهگیری کنونی چقدر ادامه پیدا کند جنبههایی از زندگی شهری دگرگون خواهد شد. ترس از شلوغی جمعیت، به خصوص در قطار و مترو، و همچنین تمایل به زندگی در محیطهای امنتر و خصوصتر گروهی را به سمت زندگی در حاشیه شهرها و مناطق روستایی سوق خواهد داد. بهخصوص خانوادههایی که فرزند کوچک یا عضوی آسیبپذیر دارند ممکن است آپارتمانشان را در مرکز شهر با خانهای دلبازتر با حیاط دور از شلوغی عوض کنند. اما نیروهای دیگری وجود دارند که مردم را به سمت مراکز بزرگ شهری بازمیگردانند. افراد جوان بلندپرواز در جستجو فرصتهای حرفهای و شخصی به شهرها کوچ میکنند. رکود اقتصادی کنونی باعث ارزانتر شدن اجاره خانهها میشود و هنرمندان و موسیقیدانان تازهکار را جذب شهرها میکند. بحران باعث شده شهرهای گران و شلوغ برای مدت کوتاهی برای افراد کمدرآمدتر دستیافتنی به نظر برسند.
پیشبینی مرگ شهرها همیشه پس از شوکهایی نظیر بحران کنونی جان میگیرند. اما فراموش نکنید که روند شهریشدن زمین همیشه قویتر از بیماریهای واگیردار بوده است.
آخرالزمان مشاغل شهری
ادوارد گلیسر
استاد اقتصاد دانشگاه هاروارد و نویسنده کتاب «پیروزی شهر: چطور بزرگترین ابداعمان ما را ثروتمندتر، هوشمندتر، سبزتر، سالمتر و خوشحالتر کرد»
قبل از ظهور کرونا، من به کارآفرینان شهری ایمان داشتم که میتوانند آنقدر در بخش خدمات اشتغالزایی کنند که بدبینها به اقتصاد ماشینی را به سکوت وادارند. اصولاً اینکه شما میتوانستید هر زمان که میخواستید در کافهای استخدام شوید و قهوهای را برای مشتری سرو کنید نقطه امید برای خیلی از مردم بود. اما اگر بیماریهای واگیردار تبدیل به روتین شوند، تعامل انسانی بیش از آنکه لذت بیافریند باعث ترس میشود و این مشاغل از بین خواهند رفت.
شهرهای غربی حدود یک قرن بود که دوره سلامت را تجربه میکردند. ما فراموش کرده بودیم که در گذشته این بیماریهای واگیردار بودند که سرنوشت شهرها را شکل میدادند. در این قرن امن ما شاهد بودیم که مشاغل از مزارع به کارخانهها و از کارخانهها به بخش خدمات کوچ کردند طوری که حالا این بخش ۸۰ درصد کارکنان در آمریکا تحت استخدام خود دارد.
فقط در آمریکا ۳۲ میلیون شغل در حوزه خردهفروشی، تفریحات و هتلداری وجود دارد. آنها از کرونا بیشترین ضربه را خوردهاند. بر اساس نتایج یک بررسی جدید، اگر بحران کرونا ۴ ماه دیگر یا بیشتر ادامه پیدا کند ۷۰ درصد رستورانهای آمریکا به طور دائمی تعطیل میشوند. اگر بیماریهای واگیردار تبدیل به نرمال شوند دههها میلیون شغل در حوزه خدمات شهری از بین خواهند رفت. برای جلوگیری از این آخرالزمان بازار کار یک راه وجود دارد: سرمایهگذاری هوشمندانه میلیارد دلاری در زیرساختهای بهداشت و درمان در بخش ضد بیماریهای واگیردار. فقط در چنین حالتی است که بحران وحشتناک کنونی تبدیل به حادثهای میشود که فقط یک بار در زندگی یک نسل اتفاق افتاد و به تاریخ پیوست.
فرصتی برای بهترکردن شهرها
رابرت موگا
مؤسس گروه مشاوره ریسک SecDev در کانادا
کرونا در حال دگرگون کردن زندگی شهری است. بیمارستانها را از توان انداخته، تجارت را نابود کرده، دسترسی به فضاهای عمومی را محدود کرده، زیرساختهای دیجیتال را تحت فشار قرار داده، مشکلات روحی را افزایش داده و مردم را مجبور به حضور مداوم در خانهها کرده است. در نبود واکسن تعداد زیادی از این اختلالات میتوانند دائمی شوند. شهرها حتی پیش از کرونا هم با کاهش درآمد و کسری بودجه روبهرو بودند. اولویت حالا نجات جان انسانهاست و رساندن خدمات ضروری و حفظ نظم و امنیت. این بهخصوص در شهرهای دنیای در حال توسعه و حومههای شهری اهمیت دارد، در جاهایی که افزایش قیمت مواد غذایی ریسک گرسنگی و ناآرامی اجتماعی را بالا میبرد.
شهرداریها همین حالا در حال بررسی دوباره و اعمال تغییرات روی برنامههای توسعه شهری خود هستند تا جلوی بیماری واگیردار بعدی را بگیرند. در کوتاهمدت تعداد زیادی از آنها سیستمهای تست گسترده کرونا و همچنین ردگیری تماسهای افراد بیمار و غیربیمار را نصب خواهند کرد، ساختمانها و فضاهای عمومی را برای فاصلهگذاری اجتماعی آمادهتر خواهند کرد و سیستمهای بهداشت و درمان را برای مقابله با تهدیدات آینده تقویت خواهند کرد. کرونا البته روندهای عمیقتر و بلندمدتتر در شهرها را سرعت خواهد بخشید: خردهفروشی دیجیتالیزهتر خواهد شد، حرکت به سمت اقتصاد بدون پول نقد شدت خواهد گرفت، کار از راه دور محبوبتر میشود و خدمات به صورت مجازی تحویل داده خواهد. حمل و نقل عمومی باید تلاش زیادی بکند تا بتواند خود را با فاصلهگذاری اجتماعی وفق دهد وگرنه بخشی از مشتریان خود را از دست خواهد داد. در این میان نیاز به خودروهای بدون راننده و دوچرخههای الکتریکی، اسکوترهای برقی بیشتر از قبل احساس خواهد شد.
کرونا کیفیت حکمرانی در هر کشور و همچنین میزان نابرابری اجتماعی در هر جامعه را بیش از گذشته رو کرده است. این فرصت را هم برای برنامهریزان شهری و کارآفرینان فراهم کرده که شهرهای هوشمندتر، سبزتر و ایمنتری را تصور کنند و بسازند. شهرها همیشه بهترین جا برای امتحان ابداعات جدیدند و شهرهایی مثل آمستردام، بریستول و ملبورن از همین حالا در حال بررسی طرحهایی برای دنیای پساکرونا هستند.
در جستوجوی لذات ساده زندگی شهری
تامس کامپانلا
استاد برنامهریزی شهری در دانشگاه کورنل
شهرها در طول تاریخ بدترین بیماریهای واگیردار را تاب آوردهاند و حتی پس از آن بزرگتر و شلوغتر شدهاند. ایده افول زندگی شهری پس از کرونا در بهترین حالت موقتی خواهد بود، حتی در آمریکایی که سنتی دیرپا علیه شهرنشینی در آن وجود دارد. شهرها را همیشه در مقایسه با روستا غیراخلاقی و فسادآور قلمداد کردهاند، عقیدهای که در نهایت حومهنشینی را پدید آورد. در فیلادلفیا، اولین شهر بزرگ از پیش برنامهریزیشده آمریکا، قوارههای زمین به طرز غیرمعمولی بزرگ طراحی شد تا خاطرات شلوغی شهرهای قدیم فراموش شود. ویلیام پن، بنیانگذار شهر که از طاعون و آتشسوزی بزرگ لندن در دهه ۱۶۶۰ جان سالم به در برده بود میخواست شهرش شلوغ نباشد تا از این بلایا حفظ شود.
کرونا تازهترین بهانهای است که دست تحلیلگران افتاده تا مرگ شهرها را پیشبینی کنند. در دوران رقابت اتمی آمریکا و شوروی، شهرها ناگهان اهدافی جذاب برای حمله اتمی معرفی شدند و جنبش مرکزگریزی شهری در دوران جنگ سرد شکل گرفت. از دید آیندهنگرانی چون مارشال مکلوهان، جورج گیلدر و آلوین تافلر این ارتباطات دیجیتال بود که باعث مرگ شهرها و بازگشت مردم به زندگی روستایی میشد، کسانی که میتوانستند از راه دور کار کنند و دیگر نیازی به شهر نداشته باشند. اما همین افراد در نهایت سر از سانفرانسیسکو، نیویورک و لندن درآوردند. حملات یازدهم سپتامبر ۲۰۰۱ هم باعث شد گروهی درباره پایان آسمانخراشها و منهتن جنوبی بنویسند که البته چنین چیزی رخ نداد.
شهرها پس از کرونا چه شکلی خواهند بود؟ بسیاری از رستورانها و کافههای محبوبمان تعطیل خواهند شد اما دیگران جایشان را خواهند گرفت. سالمندان و افراد با سیستم ایمنی ضعیف ممکن است برای مدتی از فضاهای شهری دوری خواهند کرد و موقتاً جا را برای جمعیت جوانتر، سالمتر و ریسکپذیرتر در مراکز شهری خالی میکنند. ترس از بیماری وجود خواهد داشت اما علاقه شدید به ترک قرنطینه و تجربه دوباره شلوغی و لذتهای ساده زندگی شهری را هم نباید دستکم گرفت.
شهرها استاد پیشگیری و عکسالعمل میشوند
ربکا کاتز
استاد مرکز درمانی دانشگاه جورج تاون
در سرتاسر دنیا، جوانان در جستوجوی کار، آموزش، تجربههای تازه و فرصت تعامل با همسالان خود جذب محیطهای شهری میشوند. با ظهور کرونا - و با آگاهی تازه ما از ریسکهای بیماریهای واگیردار- مناطق شلوغ ناگهان جذابیت خود را از دست دادهاند. آپارتمانهای مشترک که قبلاً بهترین جا برای شروع زندگی تازهواردهای تنها به شهرها بود حالا تحت قرنطینه تنگ و خفه به نظر میرسند. همزمان ثروتمندان که همینطور خانههای شهری را گران و گرانتر میکردند حالا به خانههای تابستانیشان در خارج شهر پناه بردهاند. تعداد زیادی از آنها کلاً به فکر زندگی در خارج از شهرها افتادهاند.
حالا که خیلی از ماها توانستهایم راه دورکاری را پیدا کنیم ممکن است راحتتر به خروج از شهرها و کوچ به مناطق روستاییتر فکر کنیم. البته غیرممکن است که بتوانیم زندگی پس از کرونا را پیشبینی کنیم اما مطمئناً این شکل زندگی قرار نیست تداوم روند قبل از کرونای شهریشدن باشد. همزمان انتظار میرود که شهرها در آمادگی در برابر بیماریها خیلی بهتر شوند. بخش بیماریهای واگیردار که قبلاً بخش کمبودجه و بیکارمند در دپارتمانهای بهداشت و درمان شهرها بود حتماً به بخشی قدرتمند تبدیل میشود. ما بهترین راهها را برای حفاظت از سلامت مردم در شهرها پیدا خواهیم کرد و این باعث میشود محیطهای شهری همچنان برای گروههای فراوانی جذاب باقی بمانند.
نابرابری شهری و کرونا
میمنت محمد شریف
مدیر اجرایی برنامه اسکان بشر ملل متحد
حدود ۹۵ درصد افراد مبتلا به ویروس کرونا در مناطق شهری زندگی میکنند. کرونا به آسیبپذیرترها شدیدتر حمله میکند، به آن یک میلیارد ساکن زاغهها و محلات فقیرنشین جهان که دسترسی به مسکن امن و مناسب ندارند. بدون داشتن خانه، نمیتوانید در زمان اوج کرونا در خانه بمانید.
خیابان، رمز عبور از بحران کرونا
ژانت صدیق خان
کمیسیونر سابق دپارتمان حمل و نقل نیویورک
راه خلاصی از کرونا و بازگشت به زندگی معمولی از خیابانهای شهر میگذرد! ما باید بتوانیم شهرها را به زندگی برگردانیم بدون آنکه ترافیک و آلودگی را در مقیاس سابق داشته باشیم. ما میتوانیم جلوی مرگ بخشی از آن ۱.۳ میلیون نفری را که سالانه در تصادفات رانندگی کشته میشوند بگیریم. ما باید خیابانهایمان را از ماشینها پس بگیریم و تا مردم با پای پیاده، سوار بر دوچرخه یا حمل و نقل عمومی طی مسیر کنند و این را با امنیت، ارزان، سهولت و لذت انجام دهند. مهمتر آنکه نباید فرقی کند که کجای شهر زندگی میکنید و در همه مناطق باید چنین خیابانهایی وجود داشته باشد. ما این فرصت را داریم که به همه شهرنشینان در همه نقاط دنیا استقلال حقیقی حمل و نقل بدهیم: آنها بتوانند درباره نحوه حمل و نقل در سطح شهر دست به انتخاب بزنند و آزاد باشند که خودروی شخصی داشته باشند یا نه.
کرونا نشان داده که ما چقدر به افرادی که کارهای ضروری شهرها را انجام میدهند وابستهایم، کسانی که در حوزههای تأمین الکتریسیته، تصفیه آب، تأمین امنیت شهر، حفظ پاکیزگی، بیمارستانها، آتشنشانیها، سوپرمارکتها و نانواییها مشغول به کارند. نکته اینجاست که اکثر این افراد برای رسیدن به محل کار خود روی مترو و اتوبوس حساب میکردهاند و حالا فشار زیادی روی آنهاست. ما برای عبور از بحران بتوانیم پروتکلهای ایمنی جدیدی وضع کنم تا مسافران و کارکنان در بخش حمل و نقل عمومی را سالم نگه دارند. همچنین باید سرمایهگذاری روی خدمات عمومی را گسترش دهیم تا با افزایش ظرفیت آنها بتوانیم بحران بعدی را آسانتر مدیریت کنیم.
چالشی که پیش روی ماست این نیست که آیا میتوانیم شهرهای کنونی را نجات دهیم یا نه. مسئله اینجاست که بتوانیم خیابانهای شهر را جور دیگری ببینیم و آنها را ایمنتر و در دسترستر کنیم. ما به شهرهای قویتر نیازمندیم.
نهادهای جدید میتوانند شهرها را نجات دهند
بروس کتز
استاد ابداعات شهری در دانشگاه درکسل
تاریخ به ما آموخته که بحرانها باعث تولد سازمانها و نهادهای جدید دولتی میشوند. آمریکا وزارت امنیت داخلی را بعد از حملات یازدهم سپتامبر تأسیس کرد و «اداره ایمنی مالی مصرفکنندگان» بعد از سقوط بازار مسکن در سالهای ۲۰۰۹-۲۰۰۸ ایجاد شد. بحران کرونا هم احتمالاً باعث تغییرات نهادی در شهرها میشود و ظرفیتهای تازهای به وجود میآید تا با ویرانی اقتصادی پساکرونا مقابله کنند.
سقوط بیسابقه کسب و کارهای کوچک، بهخصوص آنها که کمکخرج زندگی گروههای آسیبپذیرتر بودند - مثل رنگینپوستان با درآمد پایین - نیازمند دخالت جدی نهادهای دولتی و غیردولتی است. این کسب و کارها به لحاظ مالی ناگهان صدمه دیدهاند و برای باقی ماندن در بازار جدید پساکرونا نیازمند آن هستند که کارآفرینان و کارکنانشان آموزشهای پیچیدهتری ببینند و برای شرایط جدید آماده شوند. دولتها باید یابد بگیرند که به جای کمک مالی - در اصل بدهکارتر کردن شرکتها - بستههای مالی منصفانه و هدفمندتری برای شرکتهای آسیبدیده ارائه دهند. همزمان مقامات شهری باید برای زمینهای بیاستفاده عمومی تدبیری تازه بیندیشند مثل همانکاری که «شرکت توسعه شهر و بندر کپنهاگ» یا «شرکت توسعه مرکز شهر سینسیناتی» انجام دادند: آنها توانستند با استفاده بهینه از زمینهای عمومی برای شهر درآمدزایی کنند، این درآمد را صرف توسعه زیرساختها کردند تا شهر دوباره برای گروههای مولدتر جامعه جذاب شود. همانها با برگشت به این شهرها و انجام کار بهتر مالیات بیشتری را روانه شهر کردند و چهره این دو شهر کاملاً تغییر کرد. مقامات شهری بارها درباره این دو تجربه صحبت کردهاند اما کمتر شهری آن را الگوی خود قرار داده است. برای احیای شهرها پس از کرونا ما به چنین راهی نیاز داریم. بدون تغییرات سازمانی رادیکال، احیای واقعی انجام نخواهد شد.
مسکن شهری ارزان میشود
جوئل کاتکین
استاد مطالعات شهری دانشگاه چپمن، کالیفرنیا
اهمیت شهرها برای جوامع انسانی همچنان حیاتی باقی خواهد ماند اما آنها نیاز به تغییر دارند. کرونا از لحظه اول با زندگی در مناطق شلوغ شهری گره خورده بود: ویروس در منطقهای شلوغ و غیرپاکیزه در چین پیدا شد و به سرعت در شهرهای بزرگ دنیا در مقیاسی بزرگتر قربانی گرفت. تفاوت تلفات کرونا بین شهرهای شلوغ و خلوت اصلاً قابل مقایسه نیست و این را میتوان در اوضاع بسیار بد شهر نیویورک مشاهده کرد.
آیا مشکل شلوغی شهرها راهحلی دارد؟ ممکن است راه این باشد که اجازه رشد ساخت در پیرامون شهرها را بدهیم که این نیازمند تغییرات جدی در شکل استفاده ما از زمین و قوانین منطقهبندی است. تشویق به کار از راه دور - زمانی که امکان دارد - و توسعه سیستمهای حمل و نقل شخصی که در نهایت به خودروهای بدون راننده ختم میشود تا مردم را از حضور در جاهای شلوغ و متروهای شلوغ خلاص کنیم.
وقتی در اوایل قرن بیستم شهرهای شلوغ دچار بیماریهای واگیردار شدند جوامع شروع به خلوتسازی کردند. منهتن از جمعیت نزدیک به ۲.۵ میلیون نفر در سال ۱۹۲۰ به ۱.۵ میلیون نفر در ۱۹۷۰ رسید. روندی مشابه در مراکز لندن و پاریس هم رخ داد و هر چه که مردم به حومهها کوچ کردند شهرها امنتر و پاکتر شدند. یک استراتژی مشابه میتواند به ما در آینده کمک کند. پراکندگی جمعیت شهری ممکن است به توزیع بهتر مشاغل کمک کند و هزینههای مسکن در شهرها را پایین بیاورد. نسل بعدی حومههای شهرها باید طوری طراحی شوند که هم تولید گازهای گلخانهای پایینتر بیاید، هم خانهها آماده دورکاری باشند و هم سفرهای درون شهری کوتاهتر شوند.
هشداری برای تغییر مدل اقتصادی شهرها
چان هنگ چی
استاد دانشگاه تکنولوژی و طراحی سنگاپور
کرونا هشداری بوده به شهرها در سراسر دنیا تا به فکر تجدیدنظر در برنامهریزیهای شهری خود با اولویت امنیت بهداشتی بیفتند. در سنگاپور پس از بحران سارس در سال ۲۰۰۴ چنین اتفاقی افتاد اما کرونا متفاوت از سارس است. برای شهری مثل سنگاپور که به کمبود زمین، نبود روستا در اطرافش و شلوغی جمعیت دچار است بیماریهای واگیردار میتواند بسیار خطرناکتر از بقیه شهرها باشد.
یک جنبه دیگر زندگی شهری در سنگاپور تعداد بالای جمعیت کارگران خارجی و چگونگی حفظ سلامت آنهاست. جمعیت کل سنگاپور ۵.۷ میلیون نفر است که حدود یک میلیون نفر از آنها کارکنان غیرماهر یا نیمهماهر هستند که تعداد زیادی از آنها پیشخدمتهای خانهها و کارگران ساختمانیاند. اکثر این افراد در خوابگاههای بسیار بزرگ زندگی و در جاهای بسیار شلوغ کار میکنند. در سنگاپور پس از کرونا، طراحی این خوابگاهها تغییر خواهد کرد و پروتکلهای بهداشتی متحول خواهند شد.
و تقریباً مطمئنم که مدل اقتصادی سنگاپور - که برای رشد و توسعه روی کارگران مهاجر حساب میکند - مورد بازنگری قرار خواهد گرفت. سیاست استفاده از تکنولوژی برای افزایش بهرهروی - یا همان ماشینیشدن کارها - سالها توسط دولت تبلیغ میشد، اما حالا بدون شک اولویت بیشتری پیدا کرده تا وابستگی به کارگران برای تولید پایین بیاید.
اطمینان به امنیت زندگی در جاهای شلوغ باید برگردد
دنیل دکتروف
مدیرعامل شرکت Sidewalk Labs زیرمجموعه گوگل در حوزه ابداعات شهری
حتی قبل از آغاز بحران کرونا هم جوامع شهری نیازمند تغییرات جدی بودند تا هم هزینههای زندگی در شهرها را پایین بیاورند هم باعث گرمایش بیشتر زمین نشوند. حالا نیاز به تغییر در شهرها بیشتر از گذشته احساس میشود. شهرها به مدلهای تازهای از رشد نیاز دارند. شهرهای بسیار گران و شلوغی مثل نیویورک در بحران کرونا هم شاهد بیشترین تعداد قربانیان بودند. شاید به همین خاطر باشد که اخیراً تعدادی از ساکنان نیویورک این شهر را ترک کردهاند.
احیای روند رشد جمعیت شهری پس از کرونا با برگشت اطمینان مردم به خدمات بهداشت عمومی و امنیت زندگی در جاهای شلوغ آغاز میشود. اما زمانی که مردم به شهرها برگشتند - همانطور که در گذشته برگشتهاند - ما باید از سیاستها و تکنولوژیهای تازه استفاده کنیم تا زندگی شهری را ارزانتر و قابل دوامتر کنیم.
ممکن است این به معنای ساخت خانههای ارزانقیمت چوبی باشد که با محیطزیست هم سازگارترند. تقویت حمل و نقل هوشمند عمومی هم به شدت مورد نیاز است تا نیاز به خودروی شخصی پایین بیاید.