پاندمی ویروس کرونا به آمریکاییها نشان داد آن نهادهایی که دونالد ترامپ در دوران ریاست جمهوریاش نهایت سعیاش را برای حمله به آنها صورت داده، عملا برای اداره کشور در زمان بحران خیلی ضروری بودهاند.
آینده نگر/ منبع: پولیتیکو
هر کشوری در دهههای اخیر با حوادث کلیدی زیادی در سطح داخل و خارج مواجه بوده که جامعه را از نو شکل دادهاند؛ از نحوه خانهخریدن گرفته تا سفر رفتن و مشاغل و تحصیلات جدید. اگر آن طور که بعضی از صاحبنظران بدبین پیشبینی کردهاند، کرونا به عنوان یک بحران جدید و همهگیر قرار است حالا حالاها در زندگی ما حضور داشته باشد، چطور باید با مقتضیات آن کنار بیاییم و چقدر میتوانیم آینده را در این خصوص پیشبینی کنیم؟ اینجا با نظر کارشناسان مجله پولیتیکو درباره آینده پس از کرونا آشنا شوید.
پارلمانها مجازی شوند
ایتان زاکرمن، استادیار علوم رسانهای در امآیتی
ویروس کرونا باعث شده که بسیاری از نهادها مجبور شوند به مجازیشدن فکر کنند. یکی از تحولات موثر در این راه، مجازیشدن پارلمانهاست. پارلمانها باید در زمان بحران کرونا به کار خود ادامه دهند؛ نه اینکه مثل نهادهای دیگر به خاطر فاصلهگذاری اجتماعی تعطیل شوند. الان زمانی عالی است برای آن که روند مجازیشدن پارلمانها کلید بخورد: نمایندگان هر منطقه با این اوصاف میتوانند در حوزه انتخابیه خود باقی بمانند و به شکل آنلاین در جلسات پارلمانی شرکت کنند. این وضعیت البته روی لابیها و مراجعهکنندگان و هر عامل مذاکرهکنندهای در حول و حوش جلسات پارلمانی تاثیر میگذارد؛ اما باز هم میشود راه حلهای جدیدی پیدا کرد و هرکدام از این کارها را به شکل مجازی انجام داد.
رایدادن هم الکترونیک شود
جو برادرتون، مدیرعامل استارتآپ دموکراسیلایو در حوزه آرای الکترونیک
الگوی سابق انجام رایگیری که بر مبنایش عده زیادی از مردم در یک زمان محدود در فاصله نزدیک از هم صف میبستند و وارد مکانهای خاصی میشدند احتمالا یکی از قربانیان ویروس کرونا خواهد بود و در آینده در بسیاری از کشورهای جهان محو خواهد شد. کنگره آمریکا از سال ۲۰۱۰ میلادی به الگوی رایگیری الکترونیک برای پرسنل نظامی و رایدهندگان خارج از کشور چراغ سبز نشان داد. حتی در برخی ایالتهای آمریکا هم امکانش هست که افراد نابینا یا کمتوان در منزل خودشان رای بدهند. اما در مورد سایر رایدهندگان، همواره اما و اگرهای زیادی در خصوص رایگیری الکترونیک وجود دارد. با این وجود، آمریکا حالا چارهای ندارد جز اینکه مساله رایگیری الکترونیک را با جدیت بررسی کند. در میان پاندمی کرونا نمیتوان به برگزاری سنتی انتخابات امید داشت بلکه از تکنولوژیهای پیشرفته و امن برای این کار باید بهره برد. حتی ظاهرا در برخی مناطق، ترکیبی از رایگیری تلفنی و کاغذی هم مورد توجه قرار گرفته که باز گامی به جلو است. واقعیت این است که در حال حاضر تجربه انجام رایگیری الکترونیک وجود دارد و بحران کرونا هم لزوم استفاده گسترده از این روش را ثابت کرده است. بنابراین باید بی شک و تردید وارد این راه شد.
نهادها پر از متخصصها باشد
میچیکو کاکوتانی، نویسنده و روزنامهنگار نیویورک تایمز
پاندمی ویروس کرونا به آمریکاییها نشان داد آن نهادهایی که دونالد ترامپ در دوران ریاست جمهوریاش نهایت سعیاش را برای حمله به آنها صورت داده، عملا برای اداره کشور در زمان بحران خیلی ضروری بودهاند. البته این مسئله را شاید در کشورهای دیگر هم بتوان دید. این بحران میتواند یک بار دیگر به مردم ثابت کند که نهادهای مهم مملکتی را باید با افراد متخصص و نه با سیاستمداران پر کرد؛ چون پیشبینیها و تصمیمگیریهای افراد متخصص بر اساس علم، قدرت پیشبینی و اطلاعات تاریخی و ژئوپلیتیکی پیش میرود. این در حالی است که در سالهای اخیر، دولتمردان دولت ترامپ تنها روی سیاست خارجی و شعار «آمریکا را در اولویت قرار دهیم» متمرکز بودهاند؛ نه روی سیاستگذاریهای ضروری در داخل این کشور. حتی در همین حوزه هم آنها نتوانستهاند دیپلماسی چندجانبه و قابلیت درک درست از همکاری با متحدان یا حتی مذاکره با دشمنان خود را به نمایش بگذارند. این در حالی است که در شرایط بروز مشکلات جهانی مثل گرمشدن زمین و یا شیوع بیماریهایی مثل کرونا، داشتن چنین ویژگیهایی برای دولتمردان و نهادها ضروری بوده است. در همین حال باید به یاد داشته باشیم که اعتماد عمومی به حکومتها و گفتن حقیقت توسط آنها به شدت در دوران بحرانی کنونی اهمیت زیادی دارد. در این راه باید از تجربهای که از زمان دوران شیوع آنفلوانزا در سال ۱۹۱۸ و تلف شدن پنجاه میلیون نفر از بابت آن در سراسر دنیا وجود دارد استفاده کرد.
چشمها را باید شست
اریک کلیننبرگ، استاد جامعهشناسی و رئیس انستیتو دانش عمومی در دانشگاه نیویورک
وقتی کابوس کرونا به پایان برسد، باید سمت و سوی سیاست را در کشورهایمان عوض کنیم و به دنبال سرمایهگذاری در امور خدمات عمومی و عامالمنفعه از جمله در بخش بهداشت و درمان برویم. در این جهت، از اینکه منافع شخصی و کشوری در یک راستا قرار میگیرد احساس امنیت و آرامش خواهیم کرد. کرونا یک بلای جهانی است که درد و رنج زیادی با خود آورده است اما در عین حال راهی است برای آن که چشمها را بشوییم و ببینیم که واقعا چه چیزهایی در زندگی آیندهمان تاثیرگذارند و روی همانها سرمایهگذاری کنیم.
شکاف طبقاتی و درآمدی بیشتر میشود
تدا اسکوپول، استاد حکومتداری و جامعهشناسی در دانشگاه هاروارد
سالهاست که بحث در خصوص شکاف درآمدی در جهان به مثالآوردن از یک درصد طبقه بسیار ثروتمند آمریکایی در قیاس با ۹۹ درصدِ بقیه جامعه این کشور مختص شده است. اما واقعیت این است که در روزگار امروزی، این شکاف بیشتر بین یکپنجم بالای جامعه و بقیه مردم قابل مشاهده است و ویروس کرونا هم دارد این شکاف را بیش از پیش به نمایش میگذارد. یکپنجم بالای جامعه معمولا تحصیلکردهاند و شغلهای خوبی دارند. همراه با وقوع بحران کرونا، آنها قادر بودند از خانه کار کنند و درآمدشان هم مورد تهدید قرار نگرفت. آنها مجبور نبودند برای دریافت هیچ کالایی از خانه خارج شوند و امکانات لازم را به صورت آنلاین سفارش میدادند.
اما بقیه مردم جامعه از چنین موهبتهایی برخوردار نیستند. ممکن است وضع همه آنها در زمان بحران کرونا خراب نشود اما بسیاری از آنها درآمد یا حتی فرصت شغلی خود را از دست میدهند و در تامین نیازهای فرزندانشان هم دچار مشکل میشوند. این وضع به خصوص در خانوارهای تکسرپرستی بدتر است. بسیاری از افراد در این طبقات در شغلهای خدماتی یا دلیوری کار میکنند و خیلیهایشان بیشتر از بقیه جامعه در معرض ابتلا به ویروس کرونا قرار میگیرند. فرزندان آنها هم در خانه نمیتوانند کمک تحصیلی و آموزشی زیادی از والدینشان بگیرند چون بسیاری از این والدین تحصیلکرده نیستند. عدم وجود اینترنت پرسرعت در این خانهها هم معضل دیگری در زمانه کرونا است. درمجموع، شاید کمتر کسی پیشبینی کرده بود که شکاف طبقاتی در جوامع با این سرعت و تنها به خاطر یک عامل، این طور گسترده شود و در آینده نیز تاثیر بگذارد. اما حالا این اتفاق افتاده و بنابراین، کمکردن این شکاف درآمدی باید یکی از اولویتهای دولتها قرار بگیرد.
بودن یا نبودن با هم
دبورا تنن، استاد زبانشناسی در دانشگاه جورج تاون
شیوع ویروس کرونا باعث شد یکشبه از حضور در کنار دیگران هراس پیدا کنیم و به جایش، آرامش خود را در غیاب دیگران بیابیم. این روزها در مواجهه با هر یک از امور روزمره، دائم این سوال را از خودمان میپرسیم که: «راهی هست که این کار را آنلاین انجام بدهم؟» و به نظر من، در آینده خیلی نزدیک هر موضوعی در این پرسش خلاصه خواهد شد که: «آیا دلیلی دارد که این کار را حضوری انجام بدهم؟»
این البته دلیلی بر آسانشدن کارها نیست. اینترنت در نقاط مختلف دنیا به یک اندازه و با یک سرعت قابل دسترس نیست. از سوی دیگر، ارتباطات آنلاین هم پیچیدگیهای خودشان را دارند. آنلاینبودن یک فاصله مطبوع در دوران کرونا برای ما ایجاد کرده است اما احتمالش هست که در آینده، ترجیحمان همین باشد که آدمها از ما دورتر و دورتر باشند. این یکی از تبعات کروناست.
نسخه از راه دور
ازکیل امانوئل، رئیس دپارتمان اخلاق پزشکی و سیاست درمانی در دانشگاه پنسیلوانیا
سالهاست که تجویز دارو از راه دور به عنوان یک راه کمهزینه و کمدردسر مورد توجه قرار گرفته اما پاندمی کرونا باعث شد اهمیت و کاربرد آن بیشتر دیده شود. از آنجا که محیطهای سنتی مطب و درمانگاه حالا تحت تاثیر کرونا قرار گرفتهاند و مردم ترجیح میدهند برای مشکلات پزشکی روزمرهشان به آنها رجوع نکنند، مسئله تجویز دارو از راه دور اهمیت زیادی پیدا کرده است. اگر شما بتوانید با تماس تصویری با پزشک صحبت کنید، لازم نیست از خانه خارج شوید یا در اتاق انتظار درمانگاه بمانید و با این ترتیب از خطر ابتلا به کرونا هم احتمالا دور میمانید. این روند میتواند در آینده هم به روندی معمول بدل شود.
جلوی زیادهروی صنعتی را بگیریم
سونیا شاه، نویسنده کتاب اپیدمی: از وبا تا ابولا و فراتر از آن
در بهترین سناریویی که ممکن است از دل بحران کرونا بیرون بیاید، ترومای این بحران میتواند چنان بر جوامع فشار بیاورد که آنها را از فرهنگ مصرف گسترده و بیرویه دور کند. این شاید هزینه منطقی دفاع از خودمان در برابر اپیدمیهای آینده و بلایای زیست محیطی و آب و هوایی باشد. چندین دهه است که ما انسانها با فعالیتهای صنعتی گسترده و ساخت و سازهای بیشمار، سیاره زمین را به گروگان گرفتهایم و باعث شدهایم که حریم حیات جانوران و گیاهان نابود شود. نزدیکشدن بیش از اندازه ما به مرزهای حیات وحش، نتیجهای مصیبت بار مثل سرایت ویروسهای حیوانی به انسانی از جمله ویروسهای سارس، کرونا و زیکا و غیره را به دنبال داشته است. در حالت عادی، ما باید قادر به حفظ محیط زیست حیات وحش میبودیم و در آن صورت از ویروسهای حیوانی نیز دور میماندیم اما این کار را نکردیم. حالا تنها میتوانیم امید داشته باشیم که نسل آینده از این بحرانها درس گرفته باشد و این تجربه ناگوار را تکرار نکند.