آمادهشدن برای تاثیرات گریزناپذیر تغییر اقلیم در آینده
الیس هیل / لئوناردو مارتینز دیاز/ ترجمه آینده نگر
تغییرات اقلیمی در زمانه حاضر به یکی از دغدغههای سیاستگذاران و همچنین مردم عادی تبدیل شده است و مباحث افکار عمومی عمدتا در این زمینه روی تعدیلکردن عوامل و آثار این پدیده متمرکز شده است: محدودیت انتشار گازهای گلخانهای، جذب کربن و حرکت بهسمت انرژیهای تجدیدپذیر. اگر ما امیدواریم که این سیاره همچنان سیارهای برای سکونت انسان باقی بماند، باید این تلاشها را ادامه بدهیم. اما زمان این نیز فرا رسیده است که قبول کنیم – قطع نظر از اینکه در این میان چهکارهایم – برخی از مولفههای تغییرات اقلیمی پیش روی ما باقی خواهند ماند. این پدیده همین حالا هم روی اقتصاد آمریکا، امنیت ملی آمریکا و سلامت انسانها اثر گذاشته است. چنین هزینههایی در طی زمان بیشتر هم خواهند شد. ایالات متحده باید سیستمی انعطافپذیر و همراه با تابآوری درست کند که شامل مدیریت زیرساختها، استفاده از دادههای اقلیمی و تامین مالی برای این پدیده باشد.
در غیر این صورت، رشد اقتصاد آمریکا دچار وقفه خواهد شد. فرض کنید که روندهای فعلی تغییرات اقلیمی ادامه، یعنی تخریب در مناطق ساحلی، افزایش مخارج برای تولید برق و کاهش بهرهوری بهعلت بیماریهای ناشی از تغییرات اقلیمی پیدا کند. تخمین زده شده است که این بیماریها از زمانی که کودکی در حال حاضر به دنیا میآید تا زمانی که در آینده بازنشسته میشود، حدود سالانه 500 میلیارد دلار برای جمعیت کشور خواهد بود. سایر تخمینها نشان میدهند که اقتصاد آمریکا با هر درجه گرمتر شدن کره زمینه، 1.2 درصد از رشد اقتصادی خود را از دست میدهد. به عبارت دیگر، با روند فعلی تغییرات اقلیمی، رشد اقتصادی ایالات متحده تقریبا نصف خواهد شد.
تغییرات اقلیمی این تهدید را نیز در بر دارد که تار و پود بافت اجتماعی ایالات متحده را از هم جدا کند. با اینکه هیچ منطقهای در کشور تا حد نابودی آسیب نخواهد دید اما برخی از بخشهای کشور بهخصوص در جنوب و نواحی پایینتر غرب میانه که احتمال آسیبپذیری بیشتری از تغییرات اقلیمی دارند و همچنین افراد فقر و آسیبپذیر در سرتاسر آمریکا بیشترین دردها را حس خواهند کرد. صدها هزار نفر مردم ناچار خواهند شد خانه خود را در مناطق ساحلی و سیلهایی که آنجا را تهدید میکند ترک کنند و به جاهای دیگر مهاجرت کنند. با وجود وضعیت نابرابری اقتصادی که همین حالا هم کشور درگیر آن است، این آثار اقلیمی سبب خواهد شد شکاف سیاسی و منطقهای در آمریکا بیش از این تعمیق شود.
این کشور همین حالا هم شعلههایی از ناآرامی و آشوبی را که دارد فرامیرسد حس میکند. توفان در اقیانوس اطلس و ساحل خلیج مکزیک و آتشسوزی در جنگلها غرب تشدید شده است. سیل کشاورزی در غرب میانه را کاهش داده و خشکسالی و موج گرما در جنوب غرب آمریکا طولانیتر و متداولتر شده است. با در نظر گرفتن اتفاقاتی که در آینده دور ممکن است رخ بدهد، تاثیر تغییرات اقلیمی به تیتر هرروزه رسانهها تبدیل خواهد شد.
هنوز میتوان از بسیاری از این خسارتهایی که در آینده اتفاق خواهند افتاد جلوگیری کرد. بهترین راهکار روشنترین آنهاست: کاهش انتشار گازهای گلخانهای برای ممانعت از افزایش دمای کره زمین. توافق پاریس در سال 2015 درباره اینکه دولتها چارچوبی جهانی برای کاهش انتشار گازهای گلخانهای ایجاد کنند، اتفاق موثری بود اما رئيسجمهوری، دونالد ترامپ، در سال 2017 اعلام کرد که این قصد دارد آمریکا را از این توافق خارج کند. او در سال 2019، بهطور رسمی شروع کرد به عملی کردن این تصمیمش. واشنگتن باید دوباره به توافق پاریس بازگردد و تلاش مضاعفی برای کاهش انتشار کربن به خرج دهد.
در عین حال، ایالات متحده باید خودش را برای اثرپذیری بیشتر از تغییرات اقلیمی آماده کند. تاسیسات زیربنایی صنعتی، تجاری و نظامی این کشور برپایه طیف آبوهوایی قدیمی خود ساخته شدهاند. اما قطع نظر از اینکه تغییرات اقلیمی چقدر آهسته پیش خواهد رفت، این پدیده مرزهای تاریخی را در خواهد نوردید و رکوردهای جدیدی را به ثبت خواهد رساند. زیرساختها، سیستمهای اطلاعاتی و سیاستهای مالی ایالات متحده باید برای بقای در شرایط آبوهوایی جدید روزآمد شود.
نقشه راه کسب آمادگی برای سازگاری با تغییرات اقلیمی از نظارتهای بیشتر درباره این شروع میشود که زیرساختهای عمومی و همچنین ساختمانهای تجاری و مسکونی کجا و چطور ساخته میشوند. در حال حاضر، استانداردها و فعالیتها در این زمینه طوریاند که گویی اقلیم ثابت است اما تغییر اقلیم نشان داده که چنین فرضیهای بیاساس است.
برای نمونه، میتوان به پایگاه نیروی هوایی آمریکا در جزایر مرجانی کواجالین اشاره کرد که نیروی دریایی با هزینه یک میلیارد دلار در آنجا پایگاهی ساخت که تمام حرکت اشیایی به اندازه یک توپ بیسبال را در مدار زمین زیر نظر داشته باشد. با اینکه به نیروی دریایی اخطار داده شده بود که در این منطقه تغییرات اقلیمی سیلهای زیادی به پا خواهد کرد اما ساختمانسازی در منطقه شروع شد. چهار سال بعد، تحقیقی در این باره مشخص کرد که از سال 2055 میلادی تقریبا هر سال این جزایر مرجانی شاهد سیل خواهند بود. این فقط مشکل یکی از تاسیسات زیربنایی کشور نیست. اداره اعتبار دولت که یک نهاد نظارتی مستقل است و برای کنگره کار میکند، در سال 2019 به این نتیجه رسید که بیشتر تاسیسات آمریکا در جاهای اشتباهی بنا شدهاند که تغییرات اقلیمی بر آنها اثرات زیادی خواهد گذاشت.
علاوه بر زیرساختهای عمومی، ساختوسازهای شهری هم در خطر است. آمریکا بر خلاف خیلی از کشورها، آییننامه ساختمان ملی ندارد. نهادهای خصوصی مثل شورای آییننامههای بینالمللی و انجمن حفاظت از آتشسوزیهای ملی، استانداردهای خود را درست کردهاند. بنابراین ادارات ایالتی، جوامع محلی و ارتش است که تصمیم میگیرد چطور نهادهای نظارتی خود را با تغییرات اقلیمی سازگار کند. غیر از این نهادها، بقیه اصلا استاندارد و آییننامهای ندارند. حتی اگر در این زمینهها استانداردهای سفتوسختی هم وجود میداشت، باز هم تضمین نمیکرد که ساختمانهای شهری از آسیب تغییرات اقلیمی در امان بمانند.
این اقدام نمیگوید که دولت فدرال باید یک آییننامه ساختمانی ملی اجباری را وضع کند، چنین آییننامهای خلاف تقسیم قدرت بین دولت فدرال و ایالتها است که قانون اساسی آن را تضمین کرده است. اما بهطور قطع میتوان استانداردی برای پروژههایی تعریف کرد که از بودجه فدرال استفاده میکنند تا این استاندارد قادر باشد تصمیم بگیرد که دلارهای حاصل از مالیات شهروندان که برای کاهش تاثیرات اقلیمی به کار میروند، به کجا هدایت شوند. کابینه اوباما این روش را در پیش گرفت و استاندارد فدرال مدیریت بحران سیل را ارائه کرد تا ساختوسازها مقوله سیل را در نظر بگیرند. اما دولت ترامپ در سال 2017، ده روز پیش از اینکه توفان هاروی باران عظیمی رو روی سر منطقه هوستن ببارد، اجرای این استاندارد را لغو کرد.
دولت فدرال، فرمانداریهای ایالات و ادارات محلی نیز باید با هم کار کنند تا افراد را ترغیب کنند از مکانهایی که نمیتوان با هزینههای معقول از سیل محافظتشان کرد مهاجرت کنند. دولت فدرال این کار را معمولا با تامین بودجه برای خرید خانههای در معرض خطر در کمک به ادارات محلی انجام میدهد. در 30 سال گذشته، ایالات متحده بیش از 40 هزار ملک در معرض سیل را خریده است. اما به این علت که چنین برنامههایی در جابهجایی افراد داوطلبانه بوده و همینطور هم باقی مانده است، نتایج غالبا تغییر محسوسی را به دنبال نداشته است. برای حل این مسئله، هم دولت فدرال و هم ادارات محلی باید استراتژیهایی را پیاده کنند که مناطق با بیشتری خطر را در هدف بگیرد و همکاری وسیع جوامع محلی را در پی داشته باشد.
مانع دیگر برای انجام چنین کاری هزینههای آن است. دولت فدرال اخیرا دو تجربه را در زمینه جابهجا کردن کل یک اجتماع محلی پشت سر گذاشته است. دولت در سال 2016 تامین هزینه جابهجایی 80 نفر سکنه یکی از جزایر لوییزیانا را در جایی که از امواج دریا در امان باشند تقبل کرد. صورتحساب این کار 48 میلیون دلار شد که تقریبا برای هر نفر 600 هزار دلار خرج برداشت. دولت در سال 2018 هم کلی خرج کرد که ساکنان یکی از جزایر آلاسکا را که شمارشان به 350 نفر میرسید به جزیرهای امنتر منتقل کند. هزینه این کار بیش از 100 میلیون دلار برآورد شده است. این ارقام نشان میدهد که هزینههای جابهجایی جوامع پرجمعیتتر سر به فلک خواهد کشید. دولت در همکاری با محققان دانشگاهی و رهبران جوامع محلی باید تصمیم بگیرد که راههایی را برای جابهجایی پیدا کند که مقرونبهصرفهتر باشند.
دولت همچنین باید دلارهای حاصل از مالیات مردم را در مناطقی امن به کار بگیرد. مشکل اینجاست که مناطقی که رشد اقتصادی بیشتری در آنها حاصل میشود و نواحیای سودآورتر برای سرمایهگذاران به شمار میروند، اغلب در خطر سیل قرار دارند، یعنی مناطق ساحلی و در کرانه رودها. برای مثال، در نیوجرسی در سال 2009 ساختمانهایی که در مناطقی ساخته شدند که در معرض سیل قرار دارند، سه برابر بیشتر از خانههایی هستند که در اماکن امن بنا شدهاند. اگر این روند تداوم یابد، تخمین زده شده است که تا سال 2100 میلادی 3.4 میلیون خانه در سراسر آمریکا دائما در معرض سیل قرار بگیرند. برای جلوگیری از این اتفاق، دولت فدرال باید یارانهای را به که بیمهها میدهد کم کند و اعطای وام مسکن را به خانههایی که با بودجه فدرال در محلهای پرخطر ساخته میشوند کاهش دهد. این امر برای محلهایی که در معرض آتشسوزی قرار دارند هم صادق است. قصه آتشسوزیهایی که در مناطق جنگلی کالیفرنیا هر سال اتفاق میافتد و خانههای زیادی را از بین میبرد، مثل داستان سیل است. دولتها باید کاری کنند که خانههایی که در معرض خطر آتشسوزی قرار دارند کمتر ساخته شوند و تاسیسات زیربنایی در مناطقی شود که اثرپذیری کمتر از تغییرات اقلیمی داشته باشند.
منبع: فارن افرز