مودی مشکل بیکاری و لزوم ایجاد شغل را در سال 2014 تشخیص داد و قول داد که تا سال 2022 در حدود 100 میلیون شغل ایجاد کند. او زمانی که قول داد میخواهد این تعداد شغل را درست کند، میخواست آنها را تحت لوای شعار «هند را از درون بسازیم» انجام بدهد.
اونا گالانی/ تحلیلگر مسائل هند/ترجمه:آینده نگر
نارندرا مودی با مشکل اشتغال روبهرو است. نتایج انتخابات نخستوزیری هندوستان در هفتههای گذشته نشان میدهد که شخص منتخب حزب بهاراتیا جاناتا دوره دوم نخستوزیری را برده است. رایدهندگان که با حمله هوایی علیه پاکستان در اوایل سال میلادی جاری احساسات ملیگراییشان به خروش درآمده بود، وقتی که به گذشته نگاه میکردند مشکل بیکاری را میدیدند و با رایی که به مودی دادند میخواستند این مشکلشان رفع شود. اما رهبر این اقتصاد 3 تریلیون دلاری نمیتواند از پس مخارج انجام چنین کاری و رفع بحران بیکاری برآید.
گرفتارشدن در مشکل بیکاری با مقیاس بیکاری کشور هند دردسر بزرگی است و خلاصشدن از آن نیز بسیار دشوار است. همچنین نشاندادن اینکه معضل بیکاری در هند چه مقیاسی دارد هم مشکل است. این کشور از روشهای مختلف سرشماری و پیمایش استفاده میکند که مقایسه دادهها با یکدیگر را سخت کرده است. تکنیکهای عجیب و غریب در رایگیری آمار را بهطور غیرقابلقبولی پایین میآورد. آماری که در اوایل امسال از اداره آمار ملی نشت کرد نرخ بیکاری را برای ماه منتهی به ژوئن 2018 حدود 6.1 درصد نشان میداد. تصمیم دهلی نو برای ارائهنکردن این گزارش – و استعفای متعاقب دو نفر در اعتراض به این تصمیم – نشان میدهد که وضعیت خیلی خراب است حتی اگر آنطور که روزنامهها اعلام کردهاند، بیشترین میزان بیکاری در 45 سال اخیر نباشد.
آنچه مقامات از آن مطمئن هستند و روشن است که باید انجام شود این است که هندوستان باید هر سال 6 میلیون شغل جدید تولید کند. سالانه چیزی حدود 12 میلیون نفر در هند به سن کار میرسند اما مشارکت جمعیت در نیروی کار خیلی ناامیدکننده و حدودا بهاندازه 50 درصد است که در آن، میزان نرخ مشارکت زنان در نیروی کار بسیار کمتر از مردان است. بهطور همزمان مردم دارند کشاورزی را رها میکنند. بخش کشاورزی از جمله بخشهایی است که اشتغالزایی خیلی زیادی برای هندوستان به ارمغان میآورد و یکی از راهکارهایی است که دولت میتواند با ارتقای آن، میزان بیکاری را هم کاهش بدهد. کشاورزی بهطور غیرمستقیم تقریبا نیمی از نیروی کار هندوستان را تشکیل میدهد اما بهطور جدی تحت فشار قیمتگذاری محصولات زراعی و کمبود آب است. مشاغل امن و با کیفیت بالا خیلی کم هستند: سال گذشته، 25 میلیون درخواست برای 90 هزار شغل بود که در راهآهن دولتی هند ایجاد شده بود. مهم این است که مشاغلی که ایجاد میشوند، دارای ضمانت بقا باشند و بتوانند تا مدتها دوام بیاورند و افراد قادر باشند روی آنها برنامهریزی کنند. از سوی دیگر، مشاغلی که ایجاد میشوند باید کیفیت کافی را داشته باشند تا بتوانند افراد تحصیلکرده را سر کار بیاورند.
مودی مشکل بیکاری و لزوم ایجاد شغل را در سال 2014 تشخیص داد و قول داد که تا سال 2022 در حدود 100 میلیون شغل ایجاد کند. او زمانی که قول داد میخواهد این تعداد شغل را درست کند، میخواست آنها را تحت لوای شعار «هند را از درون بسازیم» انجام بدهد. مشکل هند نوع ایجاد شغل هم هست. برای مثال در این کشور کارخانههای زیادی وجود دارند که گوشیهای موبایل را مونتاژ میکنند و بسیاری از مشاغل تولیدی دیگر را نیز میتوان در این کشور فعال کرد تا بهواسطه آنها بتوان تولید شغل امن و پایدار انجام داد. اما در هر حال، تولید هنوز سهم ناچیز 16 درصد را در تولید ناخالص داخلی هندوستان دارد که خیلی کمتر از رقم 25 درصدی است که در برنامههای کلان این کشور هدفگذاری شده است.
بسیاری از کارشناسان اعتقاد دارند که هندوستان با جمعیت عظیمی که خیلی زود در حال پیر شدن است و همچنین با سطح بالایی از ماشینیشدن و اتوماسیون در انواع مشاغل، فرصتهای طلایی خود را برای ایجاد شغل از دست داده است. آنها امید کمی دارند که کارخانههای هندی بتوانند از فرصتها استفاده کنند و سرمایهگذاریهای زیادی را جذب کنند تا بتوانند افزایش تولید را رقم بزنند و بهتبع آن بتوانند مشاغل زیادی درست کنند. با جنگ تجاری بین آمریکا و چین نیز امید بود که وضعیت اقتصادی هندوستان رونق بگیرد اما کارشناسان کمی به این اتفاق امیدوارند. اما هنوز بهلطف آموزش ضعیف نیروی کار، پیداکردن کارکنانی که دارای مهارت باشند دشوار است و همین امر، میتواند مشکل بیکاری تحصیلکردگان را خیلی وخیم نکند.
هندوستان دچار یکی از بالاترین سطوح نابرابری در جهان است. در پنج سال گذشته، کشاورزانی که از بهتر شدن اوضاع ناامید شده بودند، در شهرهای بزرگ راهپیمایی اعتراضی کردند. خیلی راحت میتوان در سراسر هند دید که مشکلات مربوط به مشاغل خیلی زیاد است، از سطح پایین آموزشهایی که کارکنان ماهر تربیت میکند تا سرمایهگذاری روی صنایعی که اشتغالزا است، مثل گردشگری. بنابراین مودی که برای بار دوم به نخستوزیری انتخاب شده، فقط یک کار دارد: ایجاد کار برای بیکاران هندی.
منبع: رویترز