قیمت محصولات فولادی تعدیل نشده است و حتی به اندازه ارز نیمایی نیز نرسیده است.
آینده نگر/ بهادر احراميان، نایبرئیس،انجمن تولیدکنندگان فولاد
تعداد توليدكنندههای فولاد در كشور رو به افزايش میرود. تعدادي از آنها سال گذشته تعريف شدند و به تدريج وارد مدار توليد میشوند. اگر شرايط به همين منوال پيش رود، پيشبيني میشود كه در سال 98 توليد فولاد 10 تا 12 درصد افزايش داشته باشد و به حدود 28 ميليون تن برسد. اما در مسير رسيدن به اين هدف چند مانع بزرگ به صورت پيشفرض مطرح است. اول اينكه در صورتي رشد توليد را خواهيم داشت كه در تامين مواد اوليه و ملزومات كارخانهها دچار مشكل نشويم و موانعي بر سر گلوگاههای توليد قرار داده نشود. وضعيت تامين مواد اوليه در سال 97 چندان خوشايند نبود و به روند توليد بعضي شركتها خلل وارد شد. اميدواريم اين وضعيت در سال 98 بهبود يابد. همچنين موضوع دوم كه میتواند به جريان توليد خدشه وارد كند، ميزان صادرات است. اميدواريم كه با توجه به برخي زمزمهها كه درباره سياستهای جديد دولت میشود، جريان صادرات برقرار بماند و قطع نشود. اين خبر به گوش میرسد كه دولت میخواهد با محدود كردن صادرات فولاد، بازار داخلي را تنظيم كند. اما اين موضوع منطقي نيست، چرا كه ما در بازار داخلي كمبود عرضه نداريم و ميزان توليد فولاد دو برابر نياز داخلي كشور است. پس اين نشان میدهد كه فشار دولت براي تنظيم بازار بيش از حد نياز است.
به خصوص قيمت محصولات فولادي تعديل نشده است و حتي به اندازه ارز نيمايي نيز نرسيده است. قيمت پياز امروز از محصولات فولادي بالاتر است. هيچكجاي دنيا چنين حالتي را نداريم. بعضي از منتقدان میگويند به دليل ارزان بودن انرژي بايد قيمت محصولات فولادي پايين باشد كه ادعايشان چندان هم غيرمنطقي نيست. اما بايد اين نكته را در نظر گرفت كه فولاد در كشور ما با دنيا تفاوت قيمتي زيادي دارد و بسيار پايينتر است. اين در حالي است كه فولادسازان براي تامين بخش زيادي از ملزومات خود بايد هزينههای بيش از حد متعارف پرداخت كنند و با وجود تحريمها ملزومات را به كارخانههای خود برسانند. پايين بودن بيش از حد قيمت محصولات فولادي در ايران خودش میتواند به يك تهديد تبديل شود. همچنين با سياست تنظيم بازار و مانعتراشي در صادرات، توليدكنندگان را متضرر میكنيم كه در نهايت زيان آن قطعاً به مصرفكننده هم میرسد. به خصوص آنكه توليدكنندگان فولاد به بازارهاي داخلي هيچ اميدي ندارند. صنعت ساختمان و عمران با ركود مواجه است و چشمانداز قوي و مثبتي در اين بازارها ديده نميشود. تنها اميد بنگاههای فولادي استمرار صادرات و نگاه آنها به بازارهاي جهاني است.
اكنون محصولات فولاد علاوه بر كشورهاي همسايه حتي به خاور دور هم میرود. صحبتهايي مثل محدود كردن صادرات خودش باعث میشود تا كشورهاي ديگر براي معامله با ايران كمرغبت شوند و ريسك تجارت با ايران را بالا ببينند. تاجران بينالمللي میخواهند از كشوري خريد كنند كه ريسكي برايشان نداشته باشد. ما بايد به هر طريقي كه میتوانيم به كشورهاي هدف صادرات اعلام كنيم كه يك تامينكننده پايدار و قابل اتكا در بازارهاي بينالمللي هستيم. صادرات يك جريان مستقل از بازار داخل است و كنترل بازار داخل نبايد از طريق محدود كردن صادرات انجام شود. قبول داريم كه كشور در شرايط خاصي است و نميتوان بازار را به حال خود رها كرد. اما معتقديم صنعت فولاد میتواند به صورت كنترلشده، قيمتهای خود را تعديل و منافع مصرفكننده را حفظ كند. عرضه و تقاضا در بازار بدون دخالت دولت خود به خود كنترل خواهد شد و نياز به مداخله شديد نيست. البته نبايد هم اجازه داد كه قيمتها به شكل هيجاني و سوداگرانه بالا رود، اما نبايد قيمتها را بيش از حد هم سركوب كرد.