
تحقیقات نشان داده است که آن دسته از عالمان و محققانی که به رغم شکستهای اولیه، در کار خود سختکوشی و مداومت بیشتری دارند، در نهایت موفقترند.
در سال 1968 رابرت مرتون، یک جامعهشناس در دانشگاه کلمبیا، یکی از ویژگیهای زندگی دانشگاهی را شناسایی کرد که «اثر متیو» (Matthew effect) نامیده میشود. او مشاهده کرد که مستعدترین دانشمندان تمایل به دسترسی به بیشترین منابع و بهترین فرصتها و دریافت اعتبار بسیار زیاد برای شغلشان دارند. به همین دلیل شهرت و اعتبار فزایندهای برای خود دست و پا میکنند؛ در حالی که آن دسته که از استعداد کمتری برخوردارند اغلب برای پول و شناخته شدن تقلا میکنند.
تحقیقات جدید نشان میدهد که این تمام داستان نیست. یک مقاله کاری توسط یانگ وانگ بنیامین جونز و داشون وانگ از دانشگاه نورث وسترن به این نکته اشاره دارد که موفقیت در علم همیشه موفقیتهای دیگری به بار نمیآورد و حتی دانشمندانی که در ابتدای راه در حرفه خود شکست میخورند، تجربه بالاتری کسب میکنند. نویسندگان این موضوع را در سالهای 1990 تا 2005 با گردآوری اطلاعات مربوط به درخواستهای اعطا شده دانشمندان سطح پایین به موسسه ملی بهداشت آمریکا ، کشف کردند.
آنها به طور ویژه برروی دو گروه داوطلبان تمرکز کردند: دستهای که درخواستهای آنها نسبتا امتیاز بالایی را کسب کرد اما کمک مالی دریافت نکردند و گروه دیگر اشخاصی که امتیاز خوب و مشابهی در درخواستهایشان گرفته بودند و موفق به دریافت کمک مالی هم شدند. این سه محقق دریافتند به جای اینکه از شکستها ممانعت کنند، همانطور که روش متیو پیشبینی میکند، یک شکست زودهنگام در حرفه، برخی اوقات با موفقیتهای علمی بزرگتر در بلندمدت همراه است. در حالی که بیشتر احتمال میرود کسانی که بودجه را از دست دادند از سیستم موسسه ملی بهداشت امریکا خارج شوند، بر اساس تعداد ارجاعاتی که تا 10 سال بعداز آغاز تحقیقات اندازهگیری شد ، مشخص شد دانشمندانی که بار اول شکست خوردند و به درخواست خود برای کمکهای مالی ادامه دادند عملکرد بهتری نسبت به همتایان خود که مرتبه اول موفق شدند داشتند.
برخی از این موارد را میتوان توسط ضعیفترین دانشمندانی که هیچ کمک مالی دریافت نکردند، توضیح داد. این سه محقق نشان دادند که سایر ویژگیهای غیرقابل مشاهده شخصیتی، مانند سختکوشی و مداومت در این مسئله نقش دارند. روی هم رفته، نویسندگان به این نتیجه رسیدند که یافتهها با این مفهوم سازگار است «آنچه که مرا نکشد مرا قویتر میکند.»