حادثه سانچی خساراتی به همراه داشت که هرگز قابل جبران نیست. سرمایه انسانی که کشورمان در این حادثه از دست داد غیرقابل بازگشت است.
سیده فاطمه مقیمی
هر رخدادی پیامدهای مثبت و منفی خاص خود را در پی دارد که باید از پیامدهای مثبت برای تکرار و از منفی ها برای پیشگیری استفاده کرد. رخدادهای عاری از پیامدهای مثبت به طور کلی دو دسته خسارت را برای جامعه اقتصادی به بار می آورند که اولی مالی و دیگری معنوی و انسانی است و اگر با این رویکرد به حادثه سانچی نگاه کنیم، باید آن را یک فاجعه انسانی به شمار آورد نه صرفا یک تصادف دریانوردی.
به نظر من حادثه سانچی خساراتی به همراه داشت که هرگز قابل جبران نیست. سرمایه انسانی که کشورمان در این حادثه از دست داد غیرقابل بازگشت است و داغداری خانواده های عزیزانی که در حادثه سانچی از بین رفتند، درمانی ندارند. از سوی دیگر نمی توان این افراد را صرفا متعلق به خانواده حقیقی و یا مجموعه صنفی که در آن فعالیت می کردند دانست. کشته شدن این افراد متخصص و جوانان کارآزموده در مسیر خدمت به ایران برای تمام جامعه ایران دهشتناک و غم انگیز بود و حتی اکنون نمی توان گفت که آثار آن از جامعه زدوده شده است. به طور حتم افکار عمومی به دنبال پاسخ این سوال است که مقصر واقعی کیست و زمانی که جعبه سیاه سانچی مورد تفسیر و تحقیق قرار بگیرد، و مقصران اصلی شناخته شوند، انتظار پاسخگویی از آنان برای التیام آلام جامعه در این باره وجود دارد.
از سوی دیگر حادثه سانچی در برگیرنده پیامدهای مالی و اقتصادی هم بود. این نفت کش متعلق به شرکت ملی نفت کش ایران است که تحت مالکیت صندوق بازنشستگی و پوشش شرکت سرمایه گذاری تامین اجتماعی و وزارت کار، تعاون و رفاه اجتماعی است. این شرکت از سویی به دولت و از سویی به بخش عمومی متصل است. نکته ای که باید در این زمینه در مورد شرکت ملی نفت کش بدانید این است که این شرکت بزرگترین شرکت نفت کش در دنیاست و با ناوگانی عظیم از نظر حجمی به جابه جایی کالا در سطح دریا مبادرت می کند. زمانی که این ناوگان بزرگ از ناحیه یکی از ابزارهای تجاری اش دچار مشکل می شود و به دلیل تحریم ها پوشش بیمه ای کامل را دریافت نمی کند، علاوه بر زیان معنوی باید به زیان مالی هم تن دهد. امید است که در گفت وگو با مسئولان شرکت ملی نفت کش ابعاد تازه ای از حادثه سانچی برای افکار عمومی روشن شود.