مایکل خضوری مدیر هلدینگ سیالپی است، بزرگترین نیروگاه تولیدکننده برق در هنگکنگ که در چین، تایوان، هند و جنوب شرقی آسیا و استرالیا هم فعال است. خضوری با 10.9 میلیارد دلار در رتبه 112 فهرست بلومبرگ قرار دارد.
نام خضوری در هنگکنگ نام بزرگی است، نامی که با مالکیت شرکت سیپیال، بزرگترین تولیدکننده برق این کشور، شرکت سیکی هاچیسون، شرکت فرش و کفپوش تای پینگ کارپت و هتلهای زنجیرهای پنینسولا در هنگکنگ و شانگهای پیوند خورده است. اما آن ثروت عظیمی که در جنوب شرقی آسیا جا خوش کرده است ریشه در اجداد خضوری دارد، نامی که پیداست از جایی دورتر از هنگکنگ آمده است. داستان خاندان خضوری از بغداد آغاز شد. پدربزرگ او، الی خضوری از یهودیان عراق بود. او و برادرش الیس اولین بار در سال 1880 به شرق دور پا گذاشتند تا برای شرکت ایدی ساسون کار کنند، شرکتی در هنگکنگ که متعلق به یکی دیگر از یهودیان اهل بینالنهرین بود. پس از سالها کار، در سال 1890 الی 25 درصد از سهام شرکت هنگکنگ هتل را خرید، سال 1922 شرکت دست به خرید بزرگی زد و 85 درصد از شرکت شانگهای هتل را از آن خود کرد و به این ترتیب نام شرکت تازه به هنگکنگ اند شانگهای هتلز تغییر پیدا کرد.
سال 1911 بود که دیگر جاپای الی در شرق دور محکم شده بود و میتوانست خانوادهاش را هم به شانگهای منتقل کند. درست پس از این نقل مکان حوادث بزرگی، هم در دنیا رخ داد و هم در خاندان خضوری. چند ماه پس از اقامت در شانگهای جنگ جهانی اول آغاز شد و چند سال بعد یعنی در سال 1919 همسر الی در جریان یک آتشسوزی که اولین خانهشان را در کشور تازه خاکستر کرد، جان باخت. دومین خانهای که بنا کردند هنوز پابرجاست و یکی از عمارتهای معروف شانگهای به شمار میرود، خانهای که با نام ماربل هالز شهرت دارد.
الی خضوری پس از این وقایع به هنگکنگ بازگشت تا کسبوکار تازهای در حوزه کارگزاری مالی تاسیس کند. خضوریها از زمان ورود به شرق دور از طریق فعالیت در حوزه مالی، املاک و خدمات رفاهی ثروت بزرگی اندوختند. الی و برادرش کمکم شروع به خرید سهام شرکتی کردند که در آن زمان با نام چاینا لایت اند پاور شناخته میشد، به مرور خضوریها سهامداران عمده این شرکت تولید برق شدند و بعدتر هم شرکت تبدیل شد به هلدینگ سیالپی.
جناب بارون خضوری دوم
لارنس خضوری فرزند الی، سال 1929 و در دوران اوج قدرت امپراتوری بریتانیا به دنیا آمد و بعدها تبدیل به اولین متولد هنگکنگ شد که توانست به عضویت مجلس اعیان انگلستان درآید. او و برادر کوچکترش، هوراس هم برای پدرشان کار میکردند و هم مانند پدر و عمویشان در دهه 20 و 30 میلادی در کسبوکار هتلداری ویکتور ساسون، مالک هتلهای معروف شانگهای مشارکت داشتند و بعدتر هم در شرکت سیالپی شریک هم شدند.
تمامی اعضای خاندان خضوری در مقطعی از تاریخ عنوان سِر (sir) را از آن خود کردهاند اما به نظر نمیرسد هیچکدامشان در کسب لقب از لارنس پیشی گرفته باشد. نشان امپراتوری بریتانیا (CBE) یک رتبه شوالیهگری است که در سال ۱۹۱۷ توسط جرج پنجم بنا نهاده شد. این رتبه شامل ۵ درجه نظامی و شهروندی میشود. لارنس در سال 1970 این نشان عالی را به دلیل خدمت به صنعت در هنگکنگ کسب کرد و چهار سال بعد مفتخر به دریافت عنوان شوالیه شد و از آن به بعد با عنوان بارون خضوری شناخته شد. این عنوانها حاصل کارهای خیریه او در سراسر انگلستان و هنگکنگ بود. در آن زمان هنگکنگ بخشی از قلمروی بریتانیا محسوب میشد و دیوید فورد، فرماندار هنگکنگ در توصیف لارنس خضوری گفته بود: «تاجری با بینشی کمنظیر و نیروی محرکه اصلی پروژههای سرمایهگذاری عظیمی که سبب میشود هنگکنگ با دست پر قدم به قرن آینده بگذارد.»
روزگار البته همیشه هم برای خاندان خضوری به ملایمت نگذشت. در سال 1942 زمانی که ژاپن، هنگکنگ را اشغال کرد، خانواده خضوری به کمپ اسرا منتقل شدند. در همین زندان بود که چهره اصلی این خاندان یعنی الی خضوری جان سپرد و هتل مجلل پنینسولا متعلق به خضوریها تبدیل به مقر اصلی نیروهای ارتش ژاپن شد. جنگ جهانی خاتمه یافت اما مصیبت این خانواده تمام نشد، چهار سال پس از خاتمه یافتن جنگ جهانی، مائو رهبر انقلاب کمونیستی چین هلدینگ خانوادگی آنها را مصادره کرد. اینجا بود که لارنس تبدیل به اصلیترین چهره خاندان شد. او هرآنچه را از ثروت خانوادگیشان باقی مانده بود جمع کرد و با باقی آنچه برایشان برجا مانده بود شروع به سرمایهگذاری در پروژههای بازسازی پس از جنگ کرد. لرد خضوری در سالهای 1951 تا 1954 در شورای اجرایی قانون اساسی و سیاستگذاری مستعمرات خدمت کرد و یک بار هم گفته بود که خوبیهای بسیاری در استعمار دیده است. در عین حال نیویورک تایمز در سال 1993 و پس از مرگ او نوشت که لارنس خضوری با سیاستمداران چینی روابط تنگاتنگی داشته است و این باور وجود دارد که برای آماده شدن هنگکنگ جهت انتقال قدرت سیاسیاش از انگلستان به چین نقش اساسی ایفا کرده است.
در مجادله جنگهای جهانی و درگیریهای ایدئولوژیک و نظامی لارنس توانست جان سالم به در ببرد و سرنوشتش را اینگونه رقم بزند که ثروت ازدسترفته خانواده را احیا کند. سرنوشت پدرش الی اما همین بود که در هنگکنگ ثروتمند شود و در همانجا در زندان جان بسپارد. راه درازی که الی خضوری از عراق تا هنگکنگ طی کرده بود اینگونه به پایان رسید. لارنس تبدیل به یکی از قهرمانان یهودیان در جهان کسبوکار شد، شاید برای همین که توانسته بود در قلب تحولات سیاسی و روی کار آمدن کمونیستها همچنان در قدرت بماند. مقبره او و همسرش موریل هم تبدیل به یکی از جاذبههای هنگکنگ شده چرا که مقبره این زن و شوهر جزو معدود مقبرههای یهودیان است که تخریب نشده است.
مایکل خضوری و ادامه امپراتوری
مایکل فرزند لارنس و موریل گابی است که در سال 1941 به دنیا آمد و مانند سایر مردان خاندان لقب «سِر» را یدک میکشد. مایکل در هنگکنگ و بعد انستیتو لو روزی سوئیس تحصیل کرد و بعد برای ادامه راه پدر و پدربزرگش به کسبکار خانوادگی پیوست. حالا بخش بزرگی از ثروت او برآمده از 18 درصد سهامش در هلدینگ سیالپی است، سهامی که در واقع از طریق نام همسرش و چندین شرکت آنها را در اختیار دارد. او همچنین مالک 48 درصد از شرکت هنگکنگ اند شانگهای هتلز است که هتلهای زنجیرهای پنینسولا را در آسیا، اروپا و آمریکا در اختیار دارد. به لیست داراییهای او میتوان سهام شرکتهایی ماند تایپینگ کارپت، تولیدکننده فرشها و کفپوشهای لوکس و سیکی هاچیسون، هلدینگ ارتباطات، خردهفروشی و انرژی (متعلق به لی گاشینگ رقیب تجاری دیرینه خضوری) را هم افزود. این تاجر عراقیتبار ساکن هنگکنگ سه فرزند دارد و در همان جایی ساکن است که ثروت خانوادگیشان از آنجا آغاز شد. او سه فرزند دارد و در کنار کسبوکار به جمعآوری کلکسیون ماشینهای قدیمی مشغول است. مایکل هم مانند پدرش به فعالیتهای خیریهاش شناخته میشود و باز هم مانند پدر مدالها و نشانهای افتخار فراوانی دارد از نشان افتخار و لقب سر انگلستان گرفته تا نشانهای ملی فرانسه و بلژیک.
شرکت سیالپی که در سال 1901 (با همان نام اولیه چاینا لایت اند پاور) تاسیس شد حالا در منطقه آسیا و اقیانوسیه بیش از 7 هزار و 500 کارمند دارد و بیش از 15 هزار و 750 کیلومتر خطوط انتقال برق. درآمد این شرکت در سهماهه اول سال 2018 به 464.46 میلیون دلار رسید. شرکت هنگکنگ اند شانگهای هتلز هم که ریشه تاسیسش به سال 1866 بازمیگردد حالا یکی از منابع اصلی ثروت و شهرت خاندان خضوری است، یکی از نخستین شرکتهایی که وارد بازار بورس هنگکنگ شد. مجموعه هتلهای پنینسولا حالا علاوه بر هنگکنگ در مانیل، نیویورک، بورلی هیلز، شیکاگو، توکیو و پاریس هم فعالیت دارند. سرمایه شرکت به 5 میلیارد دلار میرسد و شهرتش را به خاطر دستهبندی در رده خدمات هتلی و گردشگری لوکس و گرانقیمت دارد.