86درصد از مردم افریقای جنوبی برای تأمین مخارج روزانه خود قرض میگیرند. اغلب آنها به قرض گرفتن اعتیاد پیدا کردهاند و همین مسئله اقتصاد آنها را به سمت ویرانی میبرد. در این گزارش با مضرات بدهکاری آشنا شوید.
ترجمه: نسیم بنایی/ آینده نگر/ منبع اصلی:اکونومیست
مردم افریقای جنوبی به ژانویه در زبان انگلیسی میگویند «جانو- واری»، منظورشان ماه نگرانی است. کمی بعد از کریسمس در ماه ژانویه زمان آن فرا میرسد که قرضها پرداخت و بدهیها صاف شود. وبسایتهای مختلف و شبکههای مجازی پر میشود از درخواستهای کمکی که افراد دارند. همه به دنبال وام هستند تا بتوانند قرضهایی را که گرفتهاند پرداخت کنند. همه برای زنده ماندن و ادامه حیات دستوپا میزنند.
ادامه زندگی در بقیه سال کاری بسیار دشوار است؛ زندگی با جیبهای خالی. مردم افریقای جنوبی مطابق آمار بانک جهانی بیشترین ولع را برای قرض گرفتن دارند. یکی از بررسیها که در سال 2014 منتشر شده نشان میدهد 86درصد از مردم این کشور در همان سال پول قرض گرفتهاند.
اکثر افراد از دوستان یا اعضای خانواده خود پول قرض میگیرند. اما نکته جالب توجه اینجاست که 25میلیون نفر از 37میلیون فردِ بزرگسال در افریقای جنوبی به نهادهای مالی یا شرکتها و موسسههایی که پول قرض میدهند، بدهی دارند و باید به آنها پول پرداخت کنند. مسئله قابل توجه دیگر این است که تنها کمتر از 10میلیون نفر به صورت رسمی شاغل هستند البته اگر بتوان به این آمار اعتماد کرد. به این ترتیب مردم راههای زیادی برای پرداخت منظم بدهیهای خود ندارند و یا به عبارتی نمیدانند دقیقاً چه زمانی پول دریافت میکنند تا بتوانند بدهیهای خود را صاف کنند.
اما ریشه این ماجرا در کجاست؟ میتوان ریشه را در طبقه متوسطی جستوجو کرد که از قضا بسیار حریص است. از سال 1994 که رژیم آپارتاید به پایان رسید، طبقه متوسط سیاهپوست به صورت ناگهانی ظاهر شد. بسیاری از افراد در پی این بودند که ظهور خودشان را اثبات کنند. آنها میخواستند بگویند که وارد بازی شدهاند. اما چطور باید این کار را انجام میدادند؟ ساده است، با خودروهای شیک، گوشیهای جدید تلفن همراه، خانههای جدید. اما همه نمیتوانند اینها را تأمین کنند و نشان بدهند که سری میان سرها درآوردهاند.
*مالیات سیاه
رشد اقتصادی در این منطقه بسیار آرام است. بیکاری نیز نرخ 28درصد را نشان میدهد که البته اگر به صورت واقعبینانه بخواهیم به آمار نگاه کنیم بیکاری نرخ 37درصد را نشان میدهد. آن دسته از سیاهپوستان افریقای جنوبی که صاحب شغل هستند باید افراد بیکار زیادی را پوشش بدهند. آنها خویشان و بستگان زیادی دارند که همگی بیکار هستند و چشم امیدشان به همان یک نفری است که شغل دارد. آنها حتی در میان خودشان با عنوان «مالیات سیاه» به این قضیه اشاره میکنند. نخستین عضو خانواده که به دانشگاه راه پیدا میکند یا شغلی به دست میآورد باید خرج کوچکترین عضو خانواده را بدهد تا او هم به مدرسه برود. بهعلاوه پرداخت قبوض مختلف و خرجیِ بقیه اعضای خانواده نیز به گردنِ همان یک نفر میافتد. جالب اینجاست که مردم در افریقای جنوبی برای مخارج روزانه خود قرض میگیرند.
به نظر میرسد مردم در افریقای جنوبی به تأمین منابع مالی خود به صورت شخصی فکر نمیکنند و در واقع با اساس آن آشنا نیستند. آنها باید با مدیریت بدهی آشنا بشوند. برخی از آنها پول خوبی هم به دست میآورند اما نمیدانند چطور این پول را مدیریت کنند و یا به عبارتی یاد نگرفتهاند چطور خرج کنند که برای آینده خودشان نیز پساندازی داشتهباشند. این مسئله در دولت هم مشاهده میشود. در واقع دولت هم در بدهی غرق میشود و نمیداند چطور باید این قضیه را مدیریت کند. آن دسته از افراد که دوستان ثروتمندی ندارند به وامهای غیرقانونی پناه میبرند.
وامهایی که بدون برنامه داده میشود و بدهیهایی که بدون برنامه ایجاد میشود همگی روی رشد اقتصاد اثر منفی میگذارد. مسئله بدهی نهتنها روی اقتصاد بلکه روی پایداری جامعه نیز اثر منفی میگذارد. بسیاری از فجایع اجتماعی که در کشورهای مختلف رخ داده ریشه در همین مسائل و مشکلات مالی داشتهاست. این افراد باید هرچه سریعتر رفتار خود را تغییر بدهند. بدهیها میتواند اقتصاد آنها را به حاشیه براند و در نهایت این اقتصاد است که ویران خواهد شد. انتظار میرود رشد اقتصادی این کشور در سال 2018 به 1.1درصد برسد و یکی از مهمترین عوامل همین بدهیهایی است که با بیحواسی و بیاحتیاطی ایجاد میشود.
