دولت نارندرا مودی تامینکنندگان برق در هند را موظف کرده که به تدریج بخشی از انرژی برق را از طریق تبدیل زباله به برق تامین کنند
آینده نگر/ منبع: بلومبرگ
هند یکی از کشورهایی است که با معضلات عظیم در خصوص زباله و آلودگی محیطی مواجه است. از زمان مهاتما گاندی تاکنون، دولتمردان مختلف درباره لزوم کنترل این مشکل وعدههایی دادهاند و دولت فعلی هند به نخست وزیری نارندرا مودی نیز از این قاعده مستثنا نیست. مودی روی برنامههایش برای تولید کود و برق از حجم عظیم زباله در این کشور تاکید زیادی کرده و حالا برخی شهرهای هند نیز به تدریج برای عملیکردن این برنامه دستبهکار شدهاند.
در همین راستا، سرمایهگذاریهایی به ارزش 3 میلیارد دلار قرار است تا سال ۲۰۲۷ در هند انجام شود که هدف آنها تبدیل زباله به کود و انرژی است. شهرهای هند یکی از بزرگترین تولیدکنندگان زباله در جهان هستند چون جمعیت نیز در این شهرها بسیار بالا است. این شهرها سالانه ۶۲ میلیون تن زباله جامد تولید میکنند و پیشبینی میشود که این حجم از تولید زباله تا سال ۲۰۵۱ حتی پنج برابر هم بشود. بنا بر تحقیقی که توسط دانشگاه اسلامی دهلی نو انجام شده، علت این مسئله، افزایش شهرنشینی و بهبود وضعیت مالی و مصرف در میان خانوارهای شهری هند است.
همچنین گزارشی که توسط پارلمان هند تهیه شده حاکی از آن است که حدود ۸۲ درصد از زبالهها در هند جمعآوری میشوند اما تنها ۲۸ درصد از آن تحت عملیات دیگر مثل بازیافت یا استفاده مجدد قرار میگیرند. بقیه زبالهها سر از مکانهای سرباز تخلیه زباله درمیآورند که هم خاک و هم آب را به شدت آلوده میکنند.
شهر میسور در ایالت جنوبی کارناتاکای هند در قرون گذشته پایتخت پادشاههای قدرتمندی مثل تیپو سلطان بوده و در اوایل قرن بیستم میلادی نیز شهری پیشرفته به شمار میآمد و مثلا در سال ۱۹۰۸ میلادی چراغ در خیابانهای این شهر نصب شد و دو سال بعد نیز سیستم فاضلاب در آن ساخته شد. اما میسور در دهههای اخیر به رغم توسعه شهری، با معضل بزرگ زباله و آلودگی ناشی از آن مواجه بوده است. مقامات این شهر حالا به دنبال این هستند که آینده میسور را تغییر بدهند و به الگویی برای آینده شهرهای مختلف هند نیز تبدیل شوند. آنها معتقدند که حجم عظیم زباله تولیدی در هند را باید منبعی بکر برای درآمدزایی قلمداد کرد.
این رویکرد قاعدتا زیادی خوشبینانه به نظر میرسد. اما میسور شهری است که گروههای مدنی و اجتماعی زیادی در آن فعالاند و همکاری با مقامات شهری نیز از طریق آنها انجامپذیر است و همین هم به برگ برنده آینده میسور بدل شده است. به قول یکی از مقامات شهرداری میسور، این شهر میخواهد دیگر زبالههایش را هدر ندهد.
در میسور روزانه ۴۰۲ تن زباله تولید میشود که نیمی از آن برای کودسازی مورد استفاده قرار میگیرد و بخشی از آن نیز به مراکز بازیافت فرستاده میشود. حالا دولت فدرال هند برای تشویق دولتهای ایالتی به افزایش روند بازیافت، دارد یارانههایی را برای احداث کارخانههای کودسازی ارائه میدهد. از زمانی که این یارانهها ارائه میشوند، کودسازی از زباله در میسور و برخی شهرهای دیگر سرعت گرفته است و تولید کود از زباله که در مارس سال ۲۰۱۶ بالغ بر ۰.۲ میلیون تن میشد، در ماه اوت امسال به ۱.۳ میلیون تن رسیده است.
از سوی دیگر، دولت نارندرا مودی تامینکنندگان برق در هند را موظف کرده که به تدریج بخشی از انرژی برق را از طریق تبدیل زباله به برق تامین کنند. همچنین ۵۶ مرکز جدید به همین منظور در نقاط مختلف هند در دست احداث است.
اما شهر میسور با روشهای مدنی و اجتماعی توانسته گوی سبقت را در این خصوص از سایر شهرهای هند برباید. در این شهر، مالیات زباله در مالیات املاک لحاظ شده و باید پرداخت شود. همچنین از برنامههای رادیویی، پیامهای واتساپ و کمپینهای دیگر برای افزایش آگاهی عمومی در مورد زباله و بازیافت آن استفاده شده و حتی جریمههایی نیز برای خانوارهایی که از جداسازی زباله خشک و تر خودداری کردهاند لحاظ شده است.
آلمیترا پاتل یکی از چهرههای فعال در عرصه مدیریت زباله در شهر میسور بوده و در سال ۱۹۹۶ موفق شد با کمپین حقوقی خود، رأی مثبت دادگاه عالی هند را برای تعطیلی مکانهای سرباز تخلیه زباله در این شهر به دست بیاورد. در همین راستا بود که از سال ۲۰۰۰ میلادی روند مدیریت زباله جامد در میسور کاملا پیشرفت کرد. پاتل در خصوص رویکرد مقامات شهری میسور برای مدیریت زباله و تاثیر آن بر آینده این شهر خوشبین است اما کارهایی را که تاکنون انجام شده کافی نمیداند. هرچه که باشد، حتی نگاهی کوچک به خیابانها در شهرهای مختلف هند نیز برای درک عمق مشکل این کشور در خصوص زباله و آلودگی ناشی از آن کفایت میکند. از نظر پاتل، فقط هماهنگی زیاد و عزم شدید مقامات مختلف در سطوح شهری، ایالتی و فدرال هند میتواند واقعا به مدیریت زباله در این کشور کمک کند و آینده شهرهای هند را در این راستا تغییر دهد.