با پیشرفت داروسازی می‌توان با استفاده از اعضای بیمار دیگران عمل پیوند را انجام داد
منبع: تایم/ترجمه:آينده نگر
تام جیانجیولیو 58 ساله دو سال است که در فهرست انتظار ملی برای پیوند قلب قرار دارد. عضلات قلب او ضعیف شده‌اند و پزشکان گفته‌اند که باید یک قلب جدید به او پیوند زده شود. او هر روز امیدوار است که جزو 20 نفری نباشد که روزانه در صف انتظار پیوند جان خود را از دست می‌دهند. او که برای شرکت «واترفورد» کار می‌کند، می‌گوید:« شما صبح از خواب بیدار می‌شوید و از خود می‌پرسید آیا تا شب که به رختخواب برمی‌گردم می‌توانم زنده بمانم. مثل این است که وارد یک تونل شوید اما در انتهای دیگر تونل نوری نبینید.»
در یکی از بیمارستان‌های فیلادلفیا به جیانجیولیو پیشنهاد عجیبی شد که در مورد یکی از آزمایش‌های پزشکی در زمینه پیوند قلب انجام می‌شد. به او گفته شد که می‌تواند یک قلب سالم و جوان داشته باشد اما ممکن است به ویروس هپاتیت سی مبتلا شود.
در امریکا هر سال حدود هزار عدد از قلب‌های اهدایی کنار گذاشته می‌شوند چون آلوده به بیماری هستند که از طریق جریان خون به دیگر اعضای فردی که قلب را دریافت کرده سرایت می‌کند. اما این بیماری‌ها اکنون می‌توانند مداوا شوند. در مورد هپاتیت سی، در چند سال گذشته چندین داروی جدید و بسیار موثر در سطح فدرال مورد تایید قرار گرفته‌اند و در 98 درصد مواقع توانسته‌اند این بیماری را مداوا کنند. راندالین مک‌لین، مدیر درمانی برنامه پیوند قلب بیمارستانی که جیانجیولیو به آن مراجعه کرده، می‌گوید: «امروزه هپاتیت سی قابل‌درمان است و ما می‌توانیم از اعضایی که مبتلا به این بیماری هستند استفاده کنیم و بابت افزایش مرگ‌ومیر نیز نگرانی نداشته باشیم. این توانایی فرصتی برای ما فراهم کرده است تا ذخیره اهدای عضو خود را افزایش دهیم.»
به دلیل اینکه بسیاری از افراد به دلیل استفاده از مواد مخدر و مشتقات مخدرها جان خود را ناگهان از دست می‌دهند، بسیاری از قلب‌هایی که از این طریق به دست می‌آید، آلوده به ویروس هپاتیت سی هستند که افراد معتاد به آن آلوده بوده‌اند. موارد آلودگی به هپاتیت سی از سال 2010 تا 2015 نزدیک به سه برابر شده که اغلب ناشی از استفاده از سرنگ‌های آلوده در موقع استفاده از مواد مخدر بوده است. دکتر دیوید گلدبرگ، یکی از دو مدیر مرکز تحقیقات پزشکی و بیماری‌های مسری در دانشگاه پنسیلوانیا، می‌گوید: «جوان‌ها، برخلاف مردم سالم به دلیل اوردوز مواد مخدر می‌میرند. بنابراین ظرفیت زیادی برای اهدای عضو آنان وجود دارد.»
قلب تنها عضوی نبوده است که توانسته از این روش برای افزایش شمار پیوندهایش استفاده کند. در سال 2016، مرکز پزشکی پن روی موارد پیوند کلیه به افراد با کلیه‌هایی که آلوده به هپاتیت سی بوده‌اند کار کرده است. این آزمایش‌ها تا اندازه‌ای با حمایت مالی شرکت‌های داروسازی مثل «مِرک» انجام شده است. این شرکت یکی از تولیدکنندگان داروی جدید «زپاتیر» برای مبتلایان به هپاتیت سی است. افرادی که در این آزمایش‌ها شرکت دارند، بعد از عمل پیوند کلیه برای چند روز در بیمارستان می‌مانند تا ویروس در خون آنها ظاهر شود و سپس طی 12 هفته شروع به استفاده از دوزهایی از داروی «زپاتیر» می‌کنند. تاکنون کمتر از 30 نفر از این طریق پیوند انجام داده و قلب دریافت کرده‌اند اما همه کسانی که دوره زمانی استفاده از دارو را طی کرده‌اند، اکنون ویروسی در بدن خود ندارند.
پزشکان امیدوارند که نتایج مشابهی را در پیوندهای قلب از بدن افراد بیمار کسب کنند. اما هیچ تضمینی در این‌باره وجود ندارد. گلدبرگ می‌گوید: «ما به بدن فرد ویروس خیلی جدی‌ای را وارد می‌کنیم.» بنابراین قبل از اینکه افراد برای این آزمایش‌های پیوند قلب یا کلیه نام‌نویسی کنند، باید ثابت شود که آنها فهمیده‌اند ممکن است درمان نشوند.
جیانجیولیو بعد از بحث‌های زیاد با همسر و پزشکانش، اولین کسی است که در آزمایش پیوند قلب مبتلا به هپاتیت سی شرکت می‌کند. بعد از سه ماه در انتظار ماندن، او در 18 ژوئن امسال یک قلب اهداشده از کسی که مبتلا به هپاتیت سی بود دریافت کرد. او می‌گوید: «این برنامه زندگی مرا نجات داد.»
در سال 2016، به فهرست انتظار ملی برای پیوند قلب 4 هزار و 344 نفر اضافه شدند اما فقط 3 هزار و 191 نفر قلب دریافت کردند. دکترهای مرکز درمانی پن می‌گویند که استفاده از قلب‌هایی که مبتلا به هپاتیت سی هستند می‌تواند به کاهش شکاف بین قلب‌های پیوندی و افراد منتظر پیوند کمک کند. بسیاری از بیمارستان‌های دیگر نیز در حال تحقیقات مشابه روی این کار هستند.
بسیاری از افراد حاضرند که خود را به تیغ جراحی بسپارند. کران شلات 64 ساله که یک عمل پیوند کلیه مبتلا به هپاتیت سی را انجام داده، می‌گوید: «برخی اوقات شما باید ریسک کنید.» روند ریکاوری عمل قلب زمان می‌برد اما اکنون جیانجیولیو راحت‌تر تنفس می‌کند و می‌تواند برخی از فعالیت‌های فیزیکی را انجام دهد. او می‌گوید: «ترسی از این تصمیم‌گیری وجود نداشت. این کار می‌توانست جان مرا نجات بدهد و می‌تواند هر سال جان خیلی از افراد را نجات دهد.» این‌چنین پیشرفت‌هایی در پزشکی، می‌تواند در آینده پیوند اعضا را از بدن افرادی که دارای بیماری‌های حاد اما قابل درمان هستند بسیار بیشتر کند و بنابراین میزان تلفات بر اثر منتظر ماندن در صف انتظار پیوند را تا حد زیادی کاهش دهد.