اقتصاد هند مدتی است که توجه همه را به خود جلب کرده؛ این کشور سعی دارد از چین هم جلو بزند. اما حالا به نظر میرسد مشکلاتی برای اقتصاد این کشور در راه است که به زودی آن را فلج خواهد کرد. مشکلاتی که هر کشوری ممکن است با آن روبهرو شود و حالا در هند جدی شدهاست.
ترجمه: نسیم بنایی/ آینده نگر/ منبع اصلی:اکونومیست
خانوادهای را تصور کنید که با تمام تلاش خود هرچه به دست میآورد پسانداز میکند؛ حالا تصور کنید در این خانواده فرزندانی وجود دارند که کاملاً ویرانگر هستند؛ بدون توجه به هرچیزی یا هرکسی، دستشان را در جیب بزرگِ خانواده میکنند و از آن تغذیه میکنند. در واقع آنها برای آینده خود هیچ برنامهریزی ندارند و این کار باعث میشود تمامی تلاشهای خانواده نیز بیثمر بماند. دولت هند با مشکلی مشابهِ مشکل این خانواده مواجه شدهاست. دولت سالهاست که به خودش و مردم سخت میگیرد؛ بودجه سالانه را کاهش میدهد؛ برای مثال بودجه سالانه این کشور از 5درصدِ تولید ناخالص داخلی در سال 2013 به کمتر از 3درصد در حال حاضر رسیدهاست. اما این صرفهجوییها با ولخرجیهای 29ایالتی که در این کشور وجود دارند مطابقت نداشته؛ یعنی هرچه دولت به خودش سختی داده، مقامات در این ایالتها دستودلبازی کردهاند. آنها تقریباً تمامیِ پولی را که دولت پسانداز کردهبود خرج کردهاند. بودجه دولتی هند که میتوانست صرف امور مهمی بشود و به پیشرفت این کشور کمک کند، تماماً به هدر رفتهاست.
اما دولت مرکزی نمیتواند انگشت اتهام به سوی کسی دراز کند مگر به سوی خودش؛ یعنی در این وضعیت تنها کسی که سرزنش میشود دولت مرکزی است. در واقع در این کشور، دولت تدبیر کافی به خرج نداده، اوراقی را در اختیار ایالتها قرار داده که آنها به سرمایهگذاران دادهاند و از پولِ آنها استفاده کردهاند. این رفتارِ غیرهوشمندانه اکنون دولتِ هند را به دردسر انداختهاست و باعث شده ایالتها شیره جانِ دولت را بمکند.
البته ایالتهای هند در گذشته، مجسمه درستکاری بودند. آنها به لحاظ مالی بسیار خوشنام بودند و همیشه تصور میشد که درستترین کارها را انجام میدهند. این دولتِ مرکزیِ هند بود که روال همهچیز را تغییر داد و این ایالتها را هم از اعتبار انداخت. حالا رتبه این کشور فقط کمی از «فلاکت» بهتر است. حالا وضعیت درآمدها و هزینهها به شکلی است که ایالتها به سمت فشردهترین و بالاترین کسری در 13سال گذشته هدایت شدهاند. این ایالتها در حال حاضر بیش از دولتِ مرکزی، هزینه میکنند. اکثر این هزینهها نیز غیرهوشمندانه است. شهروندان نیز مسئول این هزینهها هستند. در یکی از ایالتها بیش از 220میلیون نفر زندگی میکنند که هرکدام برای خود مثلاً وام میخواهند. این مسائل باعث شده اقتصاد این ایالتها به سمت ویرانی حرکت کند.
بنبست مالی
دولتها معمولاً در این شرایط باید از اوراق دوری کنند اما در هند، بانکهای مرکزی اوراق را منتشر کردند. مشابه این اتفاق، یک دهه پیش در پرتغال و یونان افتاد. در نتیجه میتوان منتظر وضعیتِ مشابه در هند نیز بود. ایالتهای هندی سعی دارند کسریِ بودجه خود را زیر 3درصد از تولید ناخالص داخی نگه دارند. اما هزینههای سیاسی همیشه مانع این مسئله میشود. از آن بدتر نیز بازارهای داخلِ این ایالتهاست که به اسارت گرفته میشوند. به این ترتیب انتظار میرود که تعادلِ همهچیز به هم بریزد.
اکثر بحرانهای بزرگ مالی از همین نقطه شروع میشوند؛ یعنی از بانکها و وامهایی که با اطمینان به سیل متقاضیان میدهند. هند برای اینکه از بحرانی بزرگ در امور مالی خود در آینده جلوگیری کند باید همین حالا اقدام کند. بانکهای هندی باید آزادیِ عمل داشتهباشند ولی باید در عینحال هوشمندانه عمل کنند تا مانع بروز بحران بشوند. سرمایهگذاران نیز در این کشور باید قدرت انتخاب داشتهباشند و محل مورد نظر خود را برای سرمایهگذاری انتخاب کنند. اگر ایالتها در هند به ولخرجیهای خود ادامه بدهند و توجهی به مسائل بانکی و همچنین امور سرمایهگذاران نکنند، هند به بنبست مالی خواهد رسید. اکنون هرکسی که در هند مسئولیتی دارد باید به فکر جلوگیری از بروز این هرجومرج باشد و انگیزههای کافی برای آن را ایجاد کند. یعنی کسانی که باعث ایجاد بدهی میشوند باید به اندازه کافی انگیزه داشتهباشند تا مشکلی را ایجاد نکنند.
