شهرهای آینده موفقتر از شهرهای کنونی خواهند بود زیرا طی ده سال اخیر مطالعات مختلفی در مورد ساختار شهری موردنیاز برای آینده انجامشده است و شهرسازان هم بر مبنای نیاز آینده در مورد احداث بخشهای مختلف شهر و زیرساختها تصمیمگیری میکنند
مترجم: مونا مشهدی رجبی/ آینده نگر/متیو لینچ، رئیس گروه مطالعاتی شهرهای پایدار در کنسول تجارت جهانی
تا اواسط قرن جاری جمعیت کره زمین به بیش از ۹ میلیارد نفر میرسد و سهم اعظم این افراد یعنی بین ۶۶ تا ۷۰ درصد از ساکنان زمین در شهرها ساکن خواهند بود. تردیدی وجود ندارد که ایجاد شهرهای پایدار در مرکز توجه جهان آینده خواهد بود همانطور که در سالهای اخیر هم به اهمیت این مسئله بیشازپیش توجه شده است. مسئله ایجاد زیرساختهای توسعهیافته شهری و شهرهای سبز - به معنای شهرهایی که فضای سبز زیاد دارند و انتظار کربن در آنها کم است- یک اولویت بسیار مهم برای دانشمندان حوزه شهرسازی است. به نظر من ایجاد شهرهای سبز که ساختاری پایدار داشته باشند و استفاده آنها از منابع احیاشدنی بهطور مستمر انجام شود یک اولویت است. در سالهای اخیر تلاشهای زیادی در این جهت شد ولی نکته مهم این است که هنوز زیرساختهای مناسب برای این شهرها بهخصوص در کشورهای درحالتوسعه بهطور کامل احداث نشده است و به همین دلیل فرصت استفاده از ایدههای بهتر و سازندهتر وجود دارد. بهعنوانمثال بیش از ۵۰ درصد ساختمانهایی که برای رشد ۳۰۰ میلیون نفری جمعیت شهری در چین موردنیاز است هنوز ساخته نشده است و در کشور هند بالغبر ۶۵ درصد از ساختمانهایی که در آینده استفاده خواهد شد هنوز احداث نشدهاند. همچنین برای ساخت این زیرساختها باید انتشار پایین کربن نیز اهمیت داشته باشد زیرا مشکل کنونی دنیا افزایش دمای کره زمین است که به دلیل استفاده زیاد از سوختهای فسیلی و انتشار گازهای گلخانهای اتفاق افتاده است.
برای تحقق این هدف باید از دو ابزار نیرومند استفاده کرد که یکی اصلاح نظام مدیریتی شهرداریها و دیگری افزایش پتانسیلهای خلاقیت و نوآوری در بخش خصوصی است. بخش خصوصی به دلیل دسترسی به منابع مالی زیاد این فرصت را دارد که سرمایهگذاری در بخش تحقیق و توسعه را بیشتر کند و فرصت نوآوری و خلاقیت را هرروز افزایش دهد. درحالیکه این ابزار در سالهای اخیر کمتر استفادهشده است. شهرداریها باید در تصمیمگیریهای شهری بهجای توجه به افق کوتاهمدت به وضعیت شهر در بلندمدت توجه کنند و سیاستهای خود را بهگونهای طراحی کنند که در بلندمدت به نفع شهر باشد.
به نظر من شهرهای آینده موفقتر از شهرهای کنونی خواهند بود زیرا طی ده سال اخیر مطالعات مختلفی در مورد ساختار شهری موردنیاز برای آینده انجامشده است و شهرسازان هم بر مبنای نیاز آینده در مورد احداث بخشهای مختلف شهر و زیرساختها تصمیمگیری میکنند ولی در سالهای گذشته بدون توجه به مطالعات و نتایج آنها تصمیمگیری انجام میشد؛ بنابراین درصورتیکه سیستم مدیریت شهری در آینده عملکرد خوبی داشته باشد میتوان انتظار وضعیت بسیار مطلوبی را برای شهرها و شهرنشینان آینده داشت.