چه قبل از برجام، چه در زمان حال و چه برای آینده همیشه تاکید من بر این بوده است که در کشور باید بسترهای سرمایهگذاری فراهم شود. برای فراهم شدن این بستر هم نیاز به مشخص کردن مزیت های نسبی هر استان در بخش های مختلف و دسته بندی طرح های سرمایه گذاری بر اساس آن است.
فریال مستوفی
در حوزه سرمایهگذاری نباید بهصورت عام صحبت کرد، چرا این تفکر، تفکری حرفهای نیست. اگر قرار است در حوزه سرمایهگذاری پیشرفتی رخ دهد، باید ابتدا به بسترها توجه کرد. برای ایجاد این بسترها هم اتاق بازرگانی پیشنهاداتی مطرح و شرح اهدافی بیان کردهکه این برخی از این اهداف انجام شده است و برخی از آنها در حال تحقق است. بهطور مثال برای برنامه ششم توسعه، کمیسیون سرمایهگذاری اتاق ایران درخواستهایی در خصوص امکان استفاده بخش خصوصی از فاینانسها را مطرح کرده بود که خوشبختانه این پیشنهاد در برنامه هم قرار گرفت. بهاینترتیب امیدوار هستیم که دولت در راستای اجرایی کردن نظرات بخش خصوصی حمایت های لازم را انجام دهد.
بههرحال باید اذعان داشت که دولت و بخش خصوصی دست در دست هم بگذارند و این اهداف را همسو با هم پیش ببرند؛ تقاضای ما از دولت هم همین است؛ اما لازمهاش این است که بخش خصوصی هم بتواند خودش را تجهیز کند و آموزش ببیند. البته تمام این اقدامات با برنامهریزیهای خوب و مفیدی که در اتاقها انجام میشود، یکبهیک در حال تحقق است.
در کنار این موارد باید به بحثهای داخلی هم توجه کرد. در حدود یک ماه آینده، انتخابات دور دوازدهم ریاست جمهوری را پیشرو داریم. جدا از اینکه متولی دولت دوازدهم چه گروه و با چه ایده و برنامهای خواهد بود، مسلما به دلیل فضاییکه ایجاد میشود، اقتصاد در انتظار باقی خواهد ماند. بهاینترتیب نمیتوان توقع داشت که تا 29 اردیبهشت –زمان انتخابات ریاست جمهوری- تحولات چشم گیری رخ دهد. البته باید توجه کرد که این روند در تمام دنیا وجود دارد؛ اما در ایران معمولا زمان زیادی صرف می شود تا دولت جدید اهداف و برنامههایش مشخص شود و بهطور عملی زمام امور را به دست بگیرد. این در حالی است که باید مانند کشورهای پیشرفته یک برنامهریزی منسجمی وجود داشته باشد تا هر دولتی که سرکار آمد همان برنامه را پیش ببرد.
بنابراین لزومی ندارد که هر 4 سال یکبار یا 8 سال یکبار، کل برنامههای اقتصادی کشور تغییر کند؛ از همین رو نیاز است یک استراتژی صحیح وجود داشته باشد و دولتی که سرکار میآید همان استراتژی را دنبال و عملیاتی کند. البته شایان ذکر است که هر استراتژی نیز دارد که به روز شود. ولی اینکه از اساس همه برنامهها و اهداف بهم ریزد به نفع کشور نخواهد بود. به اعتقاد من نقشه راه را باید ترسیم کنیم و همان نقشه را پیش ببریم.
هدف هر گروهی که بر سر کار آید، مسلما خدمت به مردم و کشور است. لذا هرکس که احساس میکند همت و توانایی لازم برای اجرایی کردن استراتژی جامع برای بهبود اقتصاد کشور را دارد و در این راه مصمم خواهد ماند، به نظر من جای استقبال و خوش آمد دارد.
توضیح: یکی از راه های به چرخش درآمدن رشد اقتصادی استفاده از سرمایه گذاری خارجی است. سرمایه گذاری که البته برای جذب آن باید مقدماتی حاصل شود. حالا که سال انتخابات است، سرمایه گذاری خارجی هم به نوع خود درگیر انتظار نتیجه انتخابات خواهد شد.