سال میلادی، نو شده و زمان آن رسیده که عملکرد کشورها مورد بررسی قرار بگیرد. اکونومیست در این گزارش کشورهای مختلف را بررسی و کشوری را که شاهد بیشترین پیشرفت بوده معرفی کردهاست.
صلح و ثروت برای به دست آوردن جایزه «کشور سالِ» اکونومیست کافی نیست. اکونومیست از پاداشِ پیشرفت، اهدافی را دنبال میکند. دفعه پیش میانمار و تونس برنده شدند دلیل اصلی هم این بود که موفق شدهبودند خود را از ظلم نجات بدهند و نوعی «شبه»دموکراسی برای خود ایجاد کنند. این در حالی است که سوئیس، ژاپن و نیوزیلند که تا یک دهه پیش بسیار دوستداشتنی بودند اکنون دیگر در این بخش قرار نمیگیرند.
مدعیهای امسال شامل استونیِ جسور میشوند. این کشور که از سوی ولادیمیر پوتین تهدید شد یکی از معدود اعضای پیمان ناتو است که به هدف خود دست پیدا کرد و 2 درصد از تولید ناخالص داخلی خود را صرف دفاع کرد. یکی از فقیرترین کشورهای اروپایی است اما عملکرد دانشجویان و دانشآموزان آن در قاره بسیار درخشان بوده و تنها کسانی بودند که سختترین آزمونها را به راحتی سپری کردهاند. روسای معلمها در استونی این قدرت را دارند که استخدام یا اخراج کنند و مسئولیت تمام کارهایی را که انجام میدهند بر عهده میگیرند. این در حالی است که تا یک دهه پیش استونی یک مجموعه رنجور و بیچاره از اتحاد شوروی بود و حالا به یک کشور مستقل و مهم تبدیل شدهاست. دیگر کشور کوچکی که در این فهرست اکونومیست قرار گرفته ایسلند (جمعیت: 330هزار نفر) است. این کشور در سال 2016 سریعترین رشد ثروت را در میان کشورهای جهان تجربه کردهاست. بهعلاوه فوتبالیستهای آن انگلیس (جمعیت: 53میلیون نفر) را در بازیهای جام ملتهای اروپا شکست دادند. گزارشهای بهدستآمده نشان میدهد مربی انگلیسی 3.5میلیون پوند در سال دریافت میکرده در حالیکه مربی ایسلند یک دندانپزشک پارهوقت است.
چین احتمالاً یک دیکتاتوری بزرگ است که هوای بسیار آلودهای دارد، با وجود این، در دو مورد بسیار مهم، حرفهایی برای گفتن دارد. نخستین مورد به انتشار گازهای گلخانهای از سوی این کشور مربوط میشود که گزارشها نشان میدهد چشمبادامیها در این زمینه اقدامات خوبی داشتهاند. انتظار میرود وضعیت در این زمینه تا یک دهه آینده به کلی تغییر کند. مورد دوم به فقر مربوط میشود. هرچند این کشور با کاهش رشد اقتصادی مواجه بوده اما باز هم 14میلیون روستاییِ چینی موفق شدهاند در این چند سال اخیر خود را از چنگال فقر رها کنند. این رقم از هرجای دیگری در دنیا بیشتر است. در ضمن نباید فراموش کرد که انتخاباتی آزاد در تایوان در سال 2016 برگزار شد. مردم در این کشور نخستین رئیسجمهوری زن خود را انتخاب کردند. این شخص تاکنون بسیار موفق ظاهر شده و در مورد پکن اقدامات بسیار خوبی داشتهاست. البته او بسیار نگران آسیب دیدن از دونالد ترامپ است چرا که امکان دارد برخی از قراردادهای مهم با این کشور را به هم بزند. احتمال دارد به پکن و تایپه پیشنهاد شود با یکدیگر متحد شوند تا هردو با هم «چین» را تشکیل بدهند. اما آیا میتوانند در این زمینه به توافق دست پیدا کنند؟ این چیزی است که در آینده مشخص خواهد شد.
هرچند بسیاری از کشورها با مشکل پوپولیسمِ لیبرال مواجه شدهاند، کانادا موفق شده هوشیار و لیبرال باقی بماند و در میان کشورهای ثروتمند، بهترین باشد. این کشور در برابر تجارت و همچنین مهاجرت سیاستهای بازی دارد. یکپنجم از مردم این کشور خارج از کانادا متولد شدهاند. این تقریباً دو برابر امریکا است. جاستین ترودو نخستوزیر این کشور در زمینه کاهش انتشار کربن مذاکرات موثری داشته و در کانادا برای قیمتگذاری کربن اقدام کردهاست.
*فاخته صلح
با وجود همه اینها، انتخاب اکونومیست، کلمبیاست چرا که این کشور در سال 2016 صلح را برقرار کرد. این یک موفقیت عظیم بود. تنشها میان دولت کلمبیا با مارکسیستها حدود یک قرن ادامه پیدا کرد. این درگیری باعث از بین رفتن جان 220هزار نفر شد. این کشور حتی تا آستانه سقوط نیز پیش رفت. مارکسیستها در این کشور مشکلات بزرگی ایجاد کردهبودند، از قاچاق مواد مخدر تا قتل و دزدی؛ نیروهای دولتی نیز بسیار خشن بودند. اما این کابوس بالاخره در سال 2016 به پایان رسید. رئیسجمهوری این کشور قرارداد صلحی را امضا کرد که از طریق پارلمان پیش رفت. البته هنوز فرصت یک رفراندوم وجود دارد اما اگر رأیدهندگان واقعاً به دنبال جنگ هستند باید تا سال 2018 و ریاستجمهوری بعدی صبر کنند. به هر حال این صلح انجام شد و شورشیان مجبور شدند اسلحههای خود را تحویل بدهند. هیچ مذاکره یا قرارداد صلحی کامل نیست، در مورد کلمبیا هم همینطور است. اما واقعیت این است که کلمبیا پیروز این میدان است؛ این کشور برنده جایزه بهترین کشور در سال 2016 از سوی اکونومیست است.
منبع: مجله آینده نگر