یادداشتی از محسن جلال‌پور، رییس سابق اتاق ایران، در مورد مراسم اعطای نشان و تندیس امین‌الضرب

تکریم بزرگان

جلال‌پور در این یادداشت که در کانال شخصی‌اش منتشر شده است از بزرگانی یاد کرده است که امروز در مراسم 133 سالگی اتاق تهران نشان و تندیس امین‌الضرب را دریافت کردند، نشانی که قرار است پس از این هرساله توسط بنیاد امین‌الضرب که توسط اتاق تهران شکل گرفته است، به کارآفرینان برتر تقدیم شود.
جلال‌پور با تقدیر از عملکرد اتاق تهران هم‌چنین به از حال رفتن مسعود خوانساری اشاره کرده است و با توجه به سابقه خودش در تجربه استرس کاری اتاق بازرگانی، برای رییس اتاق تهران آرزوی بهبودی کرده است.
متن یادداشت محسن جلال‌پور را در زیر می‌خوانید:

تکریم بزرگان
نام من عشق است آیا می‌‏شناسیدم؟
زخمی‌ام -زخمی سراپا- می‌‏شناسیدم؟
با شما طی‌‏کرده‌‏ام راه درازی را
خسته هستم -خسته- آیا می‌‏شناسیدم؟

چه کار خوبی است تکریم بزرگان. ادای دین است به آنها که گاهی روزگار هم با آنها نامهربان بوده است.
محسن خلیلی عراقی که بوتانش داستان‌ها دارد. اصغرقندچی که داستانش دل سنگ هم را هم نرم می‌کند. علی‌اکبر رفوگران که عطر و قلمش نوستالژی زمانه ماست. ابراهیم عسگریان که پنجره زمانه ما را شیشه کرده است. عزیزالله علاءالدینی که چشم و چراغ ماست. مهدی حریری که معلم اخلاق در تجارت است. علاء میرمحمدصادقی که پیشکسوت ما در اتاق است. مرتضی سلطانی که سال‌هاست مهمان سفره‌های ماست و همین‌طور بزرگانی هم چون محمدمهدی فنایی، غلامعلی سلیمانی، محمد کریم فضلی، عباس موسوی رهپیما، رضا رضایی، امیرمنصور عطایی، علی حاج‌سیدسلیمان، عباس سعیدی‌نژاد و حسن تهرانی که به راستی قهرمانان کسب‌وکار و کار و تلاش این مرز و بومند.
همین طور دکتر موسی غنی‌نژاد که فون میزس زمانه ماست و دکتر علی‌اصغر سعیدی که فراز و فرود کارآفرینان را به روشنی آب روایت کرده است و دکتر علیرضا بختیاری که همواره پل و تکیه گاهی برای بخش خصوصی ما بوده و با انتشار نشریات ارزشمندی هم چون دنیای اقتصاد و تجارت‌فردا، روشنی‌بخش ذهن‌های ما بوده است.
بله تکریم بزرگان خوب است. آن هم زمانی که زنده‌اند و کفش‌ها آویخته اند. این کار نیکویی بود که امروز اتاق تهران به خوبی انجام داد و از چهره‌های مطرح کار و کارآفرینی کشور تجلیل کرد.
و باز جای تقدیر دارد که در این مراسم یادی از آیت‌الله هاشمی شد. سیاستمدار مصلحی که احیاگر بخش خصوصی بود و تا بود، منشأ خیر بود.
امیدوارم این ابتکار زیبا، به سنتی حسنه در بخش خصوصی تبدیل شود و هر سال، محملی باشد برای این که بزرگان این مرز و بوم را تکریم کنیم و یادشان را به مهر نکو داریم.

پ ن 1: ناخوش احوال در منزل مانده بودم که در یکی از کانال‌ها، خبری مبنی بر از حال رفتن مسعود خوانساری حین سخنرانی در همایش تجلیل از فعالان بخش خصوصی خواندم. خیلی نگران شدم و یک لحظه یاد روزهای پر استرسی افتادم که روزگاری در اتاق ایران داشتم. خوشبختانه چند دقیقه بعد خبری آمد که حال ایشان مساعد است و تنها به دلیل خستگی و فشار کار از حال رفته است. امیدوارم مسعود خوانساری عزیز به سلامت باشد.

پ ن 2: شعر زیبا از مرحوم حسین منزوی