آنچه که از لایحه بودجه 96 برآمده مشخص می کند که درآمدهای نفتی افزایش پیدا کرده است.
آنچه که از لایحه بودجه 96 برآمده مشخص می کند که درآمدهای نفتی افزایش پیدا کرده است. از همین رو ما یکسری نگرانی داریم که نکند اگر درآمدهای نفتی بالا رود نگاه در بخش های دیگر ضعیف تر شود. همیشه هم همین طور بوده است. هر زمانی که درآمد نفتی بالا بوده نگاهمان به بخش های دیگر اقتصاد ضعیف تر شده است.
به همین دلیل به اعتقاد من بایستی درآمدهای نفتی با نیت سرمایه گذاری در زیرساخت ها دیده شود. اگر این اتفاق رخ دهد، حرکت، حرکت درستی خواهد بود. اما مشروط بر اینکه بخش های دیگر هم سرجای خودشان مورد توجه قرار بگیرند.
به این ترتیب ما باید بدانیم که درآمدهای نفتی را کجا هزینه کنیم و چه فاکتورهایی نیاز داریم. به طور مثال بخش معدن نیاز به زیرساخت ها دارد، اگر زیرساخت های این بخش را فراموش کنیم قطعا نمی توانیم توسعه ای هم در پیش داشته باشیم.
در برنامه توسعه رشد 8 و9 درصدی برای صنعت و معدن پیش بینی شده است. به عبارتی سهمی که این دو بخش در رشد اقتصادی دارند خیلی مهم است. اما اگر لازم باشد این رشد ایجاد شود، باید زیرساخت ها آماده شود. این زیرساخت ها هم از خود بخش تامین نمی شود. قاعدتا بهترین جایی که می شود پیش بینی کرد از درآمدهای نفتی است. بنابراین وقتی بودجه را تنظیم می کنیم باید بخش هایی که وظیفه توسعه را در اختیار دارند در نظر گرفت.
همچنین باید مشوق هایمان را در بخش های صادراتی بالا ببریم تا بتوانیم کرسی های جدیدی در دنیا بدست آوریم. قطعا حضور و کسب بازارهای جدید یکی از مسایلی است که در تمام دنیا و دولت ها برای یک دوره 10 ساله یا 5 ساله برای آن برنامه ریزی می کنند. از همین جا ما می توانیم برنامه هایی داشته باشیم و برایش استراتژی های سه ساله یا 5 ساله تعریف کنیم و این درآمدهای نفتی را در این بخش ها هزینه کنیم. اما متاسفانه نه آن استراتژی را داریم و هم از طرف دیگر نگرانیم که این درآمدها نفتی به بخش هایی برود که نگاه کشور به توسعه بخش های صنعتی فراموش شود.