دولت با ایجاد انگیزه های لازم باید شرایطی را به وجود آورد که نقدینگی های سرگردان به سمت تولید هدایت شود
نصرالله محمد حسین فلاح از از پیشکسوتان صنعت معتقد است دولت و مسئولین با ایجاد انگیزه های لازم باید اقداماتی را در جذب نقدینگی های سرگردان و هدایت آن به سمت تولید و صنعت انجام دهند و برای به حرکت درآوردن صنعت و خروج آن از رکود کنونی از ظرفیت نقدینگی های سرگردان به بهترین شکل استفاده کنند. او می گوید:« از میزان کل نقدینگی که دولت و مسئولان اعلام می کنند بخشی منابع و ذخایرش برای آن ها شناخته شده است اما اگر اشتباه نکنم یک سوم این رقم ها ردپایش را نمی توان در اقتصاد گرفت و سرگردان هستند و به دلیل کسرهای بودجه دولتی ایجاد شده اند و در اختیار افراد و نهادها قرار دارند اما سوال اصلی این است که آیا این نقدینگی خوب است یا بد؟ به نظرم پاسخ به این سوال به عملکرد ما بستگی دارد؛ اگر این نقدینگی در اقتصادی که نیازمند نقدینگی است در اختیار و کنترل باشد می تواند راهگشا باشد، باید با سیاست هایی بتوان این نقدینگی را جذب کرد و امان نداد که آزادانه به هر کجا که خواست پرواز کند و به بخش های اقتصادی سرک بکشد و بحران ایجاد کند.»
او در ادامه مثال استفاده از نقدینگی در توسعه صنعت سیمان را بیان می کند و می گوید:« چندین سال پیش دولت ( وزارت صنعت و بانک مرکزی ) برای توسعه طرح های سیمانی کشور و افزایش ظرفیت انگیزه هایی را ایجاد کرد و در نهایت شاهد بودیم که با جذب نقدینگی واحدهای جدیدی راه اندازی شد. در واقع دولت سهمیه ارزی در نظر گرفت و امکانات و امتیازهایی در حوزه مالیات و ... ارائه کرد و حاصل آن جذب بخش بزرگی از نقدینگی خصوصی در آن دوره و هدایتش به این سمت شد که نتیجه آن را حالا با افزایش ظرفیت سیمان در کشور می بینیم.»
او در ادامه با اشاره به اینکه دولت در قانون جدید رقابت پذیری تولید نیز به نوعی به دنبال ایجاد انگیزه برای جذب نقدینگی های سرگردان بوده است ولی به اندازه کافی انگیزه ایجاد نشده تا قانون اجرایی شود، می گوید:« در قانون رقابت پذیری تولید گفته شده سهامداران شرکت ها اگر بیایند و پول و منابع خود را در اختیار صنایعشان قرار دهند و دو سال به آن دست نزنند از حداقل نرخ سود سپرده سرمایه گذاری بهره مند می شوند و این سود به آن ها تعلق خواهد گرفت، توجه داشته باشید که بخش از سهامداران شرکت ها ترجیح می دهند بخشی از پول و منابع خود را در بانک ها سپرده کنند و سود بگیرند زیرا اطمینان به این سود برایشان وجود دارد، حالا با قانون جدید در واقع قانونگذار به دنبال آن است که این سرمایه ها را به سمت واحدهای صنعتی و شرکت ها ببرد و در تامین نقدینگی واحدهای خودشان مشارکت کنند. قانونگذار به این نتیجه رسیده است که با باز کردن دروازه ها و ایجاد انگیره می تواند بخشی از نقدینگی را به سمت تولید هدایت کند البته در این بین چالش هایی وجود دارد که به اعتقاد من باعث شده انگیزه کافی ایجاد نشود و باوجود درک ضرورت این کار در عمل اتفاقی رخ ندهد؛ شروطی که در این بین هستند بزرگ ترین موانع اند : شرط ماندن دو ساله سرمایه، شرط تایید پولی که پرداخت شده از سوی ماموران مالیات و ممیزی های مالیاتی و شرط اینکه سود متعلقه در مینیمم در نظر گرفته شده است ( اگر سود بلندمندت 15 درصد و کوتاه مدت 10 درصد است به این پول کمترین میزان سود تعلق می گیرد).»
به گفته او که دارنده نشان مهندس سال کشور در سال 1393 است دولت باید با ایجاد انگیزه و استفاده از اقداماتی که در گذشته مثلا در مورد توسعه صنعت سیمان به کار رفته فضایی را در کشور به وجود آورد که تولید و توسعه صنعتی به عنوان بزرگ ترین و سود آورترین سرمایه گذاری شناخته شود اتفاقی که می تواند نقدینگی و منابع را به این سمت گسیل کند.