الان برای کشور مبتنی بر آماری نقشه راه تعیین می شود که اساسا آن آمار درست نیست
رئیس کمیسیون صادرات اتاق ایران معتقد است برای اینکه ریشه‌ای به درمان اقتصاد بیمار خود بپردازیم، نیاز به تغییر پارادایم داریم. رضی میری می گوید:« باید بدانیم کجا قرار گرفتیم. باید از توهم خارج شویم. به نظرم مثلا پرداختن به مساله خودروسازی در کشور ایران یک توهم بیش نیست. ما در این عرصه موفق نبودیم و موفق نخواهیم شد. اصراری هم نیست که درجا بزنیم و همچنان فشار بیاوریم که ما باید خودرو بسازیم ولی داریم این کار را می‌کنیم برای اینکه پارادایم این است. وقتی می‌خواهیم رشد اقتصادی را حساب کنیم اگر فقط به رقم صادارتی که پول از آن می‌آید تکیه کنیم درست نیست، بیکاری هم در رشد اقتصادی هست، اشتغال وجود دارد اما چرا درنظر گرفته نمی‌شود؟ به نظر من اگر این دغدغه وجود داشت حداقل باید یک آمار گرفته می شد درحالی که در بسیاری از رشته ها آمار دقیق و صحیحی در کشور وجود ندارد.»
او با اشاره به اینکه براساس آمارها اشتباه برنامه ها نوشته می شود و کارها انجام می شود، می گوید:« الان برای کشور مبتنی بر آماری نقشه راه تعیین می شود که اساسا آن آمار درست نیست. شما الان می بینید که ما راجع به رشد اقتصادی صحبت می کنیم. رشد اقتصادی خودمان را با ترکیه مقایسه می کنیم، این کاری است که دولت می کند. حتی برنامه ششم را براساس این قیاس می نویسد که خود را با کشورهای دیگری که از ما پیشرفته‌تر شدند و راه گذشته را طی کردند، می‌سنجد و می‌گوید ما می‌خواهیم به رشد اقتصادی ۸درصد در فلان سال برسیم. به نظر من در این قیاس، اشتباه بزرگی رخ می‌دهد. آیا رشد اقتصادی ۸درصدی ما با حضور نفت انجام می‌شود و در قیاس با ترکیه که نفت ندارد، آیا این قیاس درست است؟ اگر فرض محال کنیم که ما دو سال دیگر به ۸درصد برسیم و ترکیه هم به ۸درصد رسیده باشد، در یک نقطه هستیم؟ اگر نفت را از ما بگیرند، رشد اقتصادی ما کجا خواهد بود؟ درنتیجه وقتی ما می‌خواهیم خودمان را با سایر کشورهای پیشرفته یا با الگوهایی که مطرح است مقایسه کنیم، همواره باید موارد عدم یکسانی یا مواردی را که موجب اختلاف پایه‌های نظری است در نظر داشته باشیم. یعنی بگوییم نفت را بگذاریم کنار، حالا بدون نفت در چه وضعیتی قرار می‌گیریم.»
این عضو هیات نمایندگان اتاق تهران در ادامه می گوید:« مساله اشتغال در کشور ما، مساله‌ای نیست که بتوانیم آن را با مثلا اشتغال در چین یا ترکیه مقایسه کنیم. الان وضعیت اشتغال ما جوری نیست که بخواهیم بگوییم بخش عمده‌ای از کسانی را که در مثلا در یک رشته‌ای مشغول هستند به راحتی کنار می گذاریم برای اینکه مثلا فلان کار دیگر در حوزه نفت، گاز و یا و... انجام شود؛ الان اشتغال در شرایطی قرار دارد که باید از همه ظرفیت ها استفاده کرد و به همه توجه ویژه داشت حتی پتانسیل هایی با شرایط محدود باید مورد توجه باشند و دولت با تقویت آن ها، شرایط را بهبود بخشد.»