یارانه را بر اساس سطح زیرکشت به کشاورز بدهیم و گندم را به بورس ببریم تا بازار قیمت آن را تنظیم کند.
کاوه زرگران، رییس کمیسیون کشاورزی اتاق تهران در گفت و گو با وب سایت خبری اتاق گفت: طی این سال ها در حوزه گندم وآرد و نان، همیشه شیپور را از سر گشادش زدیم. در مقاطعی قیمت گندم تولید داخل، پایین تر از قیمت جهانی بود و ما ارزان می خریدیم و به تبع آن مشکلاتی داشتیم. اخیرا این تفاوت قیمت برعکس شده و از آن طرف بوم افتادیم. امروز در خرید تضمینی، گندم را 500 تومان گران تر می خرید در حالیکه گندم وارداتی 750 تومان قیمت دارد.
زرگران با اشاره به اینکه گندم داخلی 1250 تومان خریداری می شود گفت: این مابه التفاوت 500 تومان، عدد بزرگی است و دولت هر طور بخواهد آن را مدیریت کند به مشکل می خورد. دلیل تفاوت فاحش قیمت گندم ایران و کشورهای دیگر، قانون است که تحت هر شرایطی حکم می کند که با این قیمت باید گندم خریداری شود درحالیکه قیمت جهانی گندم افت کرده و تعرفه های تولید پایین آمده پس چطور قیمت گندم همان 1200 تومان برآورد می شود؟ در ضمن وقتی با دنیا آشتی کردیم و میتوانیم گندم را با قیمت پایین تری وارد کنیم چرا اصرار داریم بخش قابل توجهی را با هزینه بالاتر در داخل تولید کنیم؟
عضو هیئت نمایندگان اتاق تهران گفت: حمایت از کشاورز و تولید داخلی گندم، بطور قطع باید وجود داشته باشد و این سیاست تنها در ایران دنبال نمی شود و در همه جای دنیا هست اما ما روش اجرای درست آن را بلد نیستیم. زیر ساخت های حمایت درست از کشاورز در ایران وجود ندارد و در عمل اشتباه می کنیم. در همه جای دنیا به کشاورز یارانه می دهند اما در ایران ما این یارانه را با قیمت تمام شده محصول ادغام کردیم و قیمت خرید تضمینی را ایجاد کردیم و کاذب است و باعث شده در محصولات زنجیره ای بعد از گندم، مثل آرد و نان افزایش قیمت کاذب داشته باشیم و محصولات قدرت رقابتشان را از دست بدهند. از طرف دیگر سفره مردم را کوچک تر کردیم و با این فشار مردم کمتر می توانند نان و آرد و ماکارونی و نشاسته و دیگر محصولات گندمی را مصرف کنند.
زرگران با اشاره به اینکه دولت 680 میلیارد تومان یارانه نان می دهد اما این یارانه اثر مثبتی بر تولید گندم ندارد گفت: یکی از معضلات ما در عرصه کشاورزی خرده مالکی است اما در همین شرایط هم اگر آمار دقیقی از سطح زیر کشت گندم توسط کشاورزان داشته باشیم، می توانیم خوب عمل کنیم اما آمارها طبق اسنادی که کشاورزان ارائه می دهند، واقعی نیست. در این شرایط می توان از دو روش استفاده کرد. اول اینکه یارانه را بر اساس سطح زیر کشت به کشاورز بدهند یعنی بابت هر هکتار کشت گندم، مقدار مشخصی یارانه به کشاورز بدهند و در نهایت گندم را با قیمت جهانی بخرند. در این شرایط هم از کشاورز حمایت کردند و همان 1200 تومان گیر کشاورز می آید و گندم را همان 750 تومان بفروش می رسانند. راه دوم این است که این محصول را به بورس ببرند تا قیمت گندم را بازار تنظیم کند و ما به التفاوت را دولت تقبل کرده و به کشاورز بدهد. ما در شرایط فعلی 8 میلیون تومان گندم را می خریم و در واقع 4 میلیون تومان زیادی پول می دهیم و دست آخر، هم آرد و هم نان گران می شود و باز هم یارانه نان را پرداخت می کنیم. در این روش یکی از این دو رقم حذف می شود و قیمت گندم را هم بازار تنظیم می کند.