تصمیم گیری ها جزیره ای گرفته می شود. هر وزارت خانه ای به خودش فکر می کند.
دبیرکل خانه صنعت، معدن و تجارت تهران می گوید افزایش تدریجی و مداوم فاصله نرخ خرید تضمینی کالاها با قیمت های جهانی، به غیر رقابتی شدن محصولات ایرانی دامن می زند. او می گوید: متاسفانه ما طی سال های گذشته، بطور ناگهانی و در یک بازه زمانی مشخص با عقاید پوچی در زمینه قیمت گذاری ها مواجه شدیم که باعث شد صنایعی مثل صنعت قند، از بین بروند و در نهایت، دولت به این نتیجه برسد که قند تولید داخل گران است و بهتر است قند را وارد کنیم تا تولید کنیم. من فکر می کنم آنچه بر صنعت قند گذشت، بلایی است که ممکن است سر صنایع شیر و یا آرد کشورمان هم بیاید.
او در ادامه به اقدامی که دولت در مورد افزایش نرخ تعرفه واردات گندم انجام داده اشاره کرده و می گوید: این اقدام اثر منفی بر تولید محصولات صادراتی مثل کیک و ماکارونی خواهد گذاشت و صنایع تبدیلی در این حوزه را دچار مشکل خواهد کرد. صنایع غذایی ایران مثل هواپیمایی است که اگر جعبه سیاه آن را باز کنی می بینی اشتباهات انسانی، سقوط آن را محتمل کرده و این خطر متاسفانه در دولت آقای روحانی مطرح است و این دولت، دولتی است که ما به چهره های حاضر در آن علاقمندیم.
او در ادامه می گوید: فکر می کنم برای مقابله با تصمیمات ناگهانی نابخردانه در بدنه دولت ها بهتر است هر صنعتی مرجع خودش را پیدا کند. باید تشکل ها را مرجع قرار دهیم و با ایستادگی کنار تشکل هایی مثل اتاق بازرگانی، اشتباهات دولتمردان را گوشزد کنیم و دولت ها هم طبق قانون نباید هیچ تصمیمی را بدون مشورت تشکل ها بگیرند.
محمدرضامرتضوی، دبیرکل خانه صنعت، معدن و تجارت ایران در ادامه می گوید: تصمیم گیری ها در این حوزه ها جزیره ای گرفته می شود. هر وزارت خانه ای به خودش فکر می کند. برای مثال در حوزه تولید صنایع غذایی، تمام تلاشمان را می کنیم و زحمت می کشیم تا محصول با قیمت مناسب به دست مصرف کننده برسد اما مشکلات بازرگانی داخلی و سیستم توزیع نامناسب، تمام زحماتمان را به باد می دهد. در کشور ما، محصول با فاصله قیمت 38درصد به دست مصرف کننده می رسد درحالیکه نرم این عدد در دنیا،7درصد است.
او ادامه می دهد: مصرف کننده یک معدن تولید کننده است و اگر می خواهیم از آن استفاده کنیم نباید آن را منفجر کنیم اما توزیع سنتی در ایران، تولید را در این زمینه بیچاره کرده. فکر می کنم ترمیم و درمان سیستم توزیع بیمار در ایران باید از اولویت های دولت باشد و نقش تشکل ها و فعالان اقتصادی این است که مقاله بنویسند و به دولت ها خطر یک سیستم توزیع سه میلیون نفری که قدرت سیاسی هم دارند را گوشزد کنند. منافع صنعت دائما تحت تاثیر سیستم توزیع نامناسب است.